Τσακουντής Μιχαήλ

Μιχαήλ Τσακουντής

 by M.

Αγγέλων Βήμα

Σατωβριάνδου 36, Ομόνοια

Ώρες: Δευτ.-Κυρ. 6-9 μ.μ.

Διάρκεια: 13 Δεκεμβρίου – 22 Ιανουαρίου 2012

 

Πέρσι τέτοια εποχή μπήκα εντελώς τυχαία για πρώτη φορά στον κόσμο του Μιχαήλ Τσακουντή. Συνάντησα τότε στην έκθεση “Spleen”, όπως και τώρα στην έκθεση Les Provocateurs (στο Αγγέλων Βήμα) την ίδια παρέα, την παρέα του ζωγράφου, η οποία φαίνεται να έχει μια βασική ιδιορρυθμία. Είναι όλοι τους πίνακες. Κι ωστόσο κανένας δεν κρέμεται άψυχα, τους έπιασα μάλιστα να αναπνέουν, τους είδα που με περιεργάστηκαν με μια σνομπ αδιαφορία όσο κινούμουν ανάμεσά τους και πιστεύω ότι είχαν προθέσεις πονηρές στην αθωότητά τους, σαν τις βομβιστικές εκείνες προθέσεις ενός Γάλλου δανδή που τσακώνει κάποιον μπουρζουά να χαζεύει τα ξεκούμπωτα μανίκια του, τον ψηλό σγουρό γιακά του με το θαμπό οικόσημο που τον κοσμεί, αγορασμένο από κάποιο παλαιοπωλείο με μεμοραμπίλια της εποχής του Σαίξπηρ.

Η αλήθεια είναι ότι τα 15 πορτραίτα των Προβοκατόρων του Τσακουντή με συνάρπασαν. Κάθε ένας αντιπροσωπεύει μια διαφορετική εκδοχή μιας κοσμοθεωρίας, πέρα για πέρα ηδονιστικής, με δραματικές προεκτάσεις και υπαινιγμούς σκληρότητας. Παρ’ ότι τα έργα είναι άτιτλα – ίσως για να επιτραπεί στον θεατή να συνδημιουργήσει την εμπειρία – όταν αφιερώσει κανείς λίγο χρόνο στην αντιπαράθεση με το καθένα, μπορεί να αναγνωρίσει την ταυτότητά τους και να τους δώσει τίτλο. Ως σωστοί δανδήδες, ωραίοι, αντικομφορμιστές, μύστες μιας επιτηδευμένης ντεκαντάνς, αγαπούν τους αριστοκρατικούς τίτλους. Και το παιδί της καλής οικογένειας και το αλητάκι που κυλιέται στα κρεβάτια και ο αναχωρητής και ο αναιδής Ρεμπώ και ο εσταυρωμένος καθώς και όλοι οι υπόλοιποι, βγαίνοντας από ένα αναχρονιστικό αναγεννησιακό καρναβάλι, λένε ένα σκληρό όχι στη μιζέρια και ένα υγρό ναι στην ομορφιά και τον έρωτα, χωρίς να κλείνουν τα μάτια στη βία που ενέχεται στη ζωή.

Η έκθεση αναπτύσσεται σε δύο δωμάτια, ένα μεγάλο και ένα μικρότερο, ο φωτισμός είναι διάχυτος (ενδεχομένως με σποτάκια συγκεντρωτικού φωτός να είχαμε μια άλλη εκθεσιακή ερμηνεία) και ο θεατής έρχεται σε στενή οπτική επαφή με τα υποβλητικά πορτραίτα. Ορισμένα πιο «κρυμμένα» μην τα αγνοήσετε, είναι εξίσου δυνατά.

Δεκαπέντε άνδρες από λάδι αυτοσυστήνονται και όλοι ανεξαιρέτως, με την αρωγή του εξαιρετικού σχεδίου, των χρωματικών χειρισμών που βρίσκονται στο μεταίχμιο ρομαντισμού και ιμπρεσιονισμού παρά ταιριάζουν σε μια κλασικιστική τελειολαγνεία, με την αρωγή επίσης της αρμονικής συνομιλίας φωτός και σκιάς, της λαζούρας που καθιστά διάφανο το δέρμα τους, των κόκκινων και των μπλε που βρέχουν με ιώδεις ριπές τον καμβά και δίνουν στα έργα μιαν αιμάσσουσα υπόσταση, και οι 15 ήρωες διαθέτουν αυτό που λέμε «σκηνική παρουσία». Ο Μιχαήλ Τσακουντής φτιάχνει μια μεγάλη παρέα προβοκατόρων, ένα μπουκέτο «ανθέων του κακού», που μας παραπέμπει στους Γάλλους συμβολιστές, καθώς και στα περιθωριακά αγόρια του Ζενέ, ενώ ένα σαδομαζοχιστικό ψιλόβροχο ξεκινά… στο εγχώριο Βασίλειο της Δανιμαρκίας.

Κλείνοντας, παραθέτουμε το ποίημα του Νίκου Παναγιωτόπουλου, όπως ο Γιώργος Χειμωνάς το ενέθεσε στο αριστούργημά του «Ο εχθρός του ποιητή» και το οποίο πυροδότησε την έμπνευση του Μιχαήλ Τσακουντή.

 

«Ενώ λοιπόν είμαι άρχοντας

και είμαι φτιαγμένος για τη διασκέδαση

η φύση με βάρυνε με την μοίρα

να σκέφτομαι δραματικά,

να μην ελευθερώνομαι ποτέ από κάτι που κάνω

και αιώνια να δίνω λόγο για τις πράξεις μου

στην ανάγκη και μόνον αυτό

κάνει έναν άνθρωπο άνθρωπο

και μοναχά αυτές οι μαύρες σκέψεις

κάνουν αυτή την τάξη που ανήκω

αθάνατη».

 Μ.Γ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s