Παιδί από ψηλά

Παιδί από ψηλά

.

.

για την ταινία:

Η αδελφή μου

.

.

Σκηνοθεσία: Ursula Meier

Σενάριο: Antoine Jaccoud, Ursula Meier

Παίζουν: Kacey Mottet Klein, Lea Seydoux

.

.

Παιδί από ψηλά. Άνωθεν. Δηλαδή παιδί ουρανοκατέβατο. Ουρανοκατέβατο όπως λέμε «θεϊκό» ή όπως λέμε «ανεπιθύμητο»; Παιδί ως μάννα εξ’ ουρανού; Όχι. Δίχως μάνα παιδί. Παιδί-σπίρτο που κατρακυλά στις χιονοδρομικές πλαγιές φορτωμένο με κλοπιμαία. Όχι, όχι με σλάλομ, αλλά ως φλεγόμενη χιονοστιβάδα. Έτσι ορμητικός φτάνει μέχρι κάτω, πολύ κάτω, στο γούπατο δίπλα στη λεωφόρο, εκεί όπου ορθώνεται ένας πύργος με εργατικές κατοικίες, στο «σπίτι» του. Γύρω του τα χειμερινά βουνά της Ελβετίας, ο τόπος εργασίας του. Αλλάζει η προοπτική. Αλλιώς από το ψηλό σαλέ κι αλλιώς από τον πύργο της ανάγκης.

Ακόμα κι αν, στο πρώτο μισό της ταινίας, η διαδικασία κλοπής των σκι από τον υπέροχο μικρό κινδυνεύει να κουράσει με την επανάληψή της, ακόμα κι αν έχουμε μια αφήγηση ήπιων τόνων που μέχρι την βασική ανατροπή σε κρατάει σε αμφιθυμία ως προς την ταυτότητα και τον προορισμό της, όταν η ιστορία ξεδιπλώνεται σε όλη της την έκταση καταλαβαίνεις ότι, όπως στη ζωή έτσι και στην τέχνη, οι βαθιές αλήθειες απαιτούν χρόνο για να αποκαλυφθούν και συνήθως, καθώς αποκαλύπτονται, η έκρηξη είναι πρωτίστως εσωτερική, χωρίς φανφάρες.

Αυτή εδώ η ταινία, “L’ enfant d’ en haute” ή σε (πολύ) ελεύθερη απόδοση «Η αδελφή μου», μας επιφυλλάσσει μερικές μοναδικές σκηνές στην ιστορία του κινηματογράφου. Θα την προσέγγιζα πιο αναλυτικά αν δεν ήταν σίγουρο ότι θα οδηγηθώ αναπόφευκτα σε σπόιλερ. Σας την συνιστώ, διότι παρά την συναισθηματική αντοχή που απαιτεί (χωρίς ωστόσο να περιέχει την παραμικρή σαδιστική τάση), είναι μια θαυμάσια ταινία για το ακαταπόνητο ένστικτο της αυτοσυντήρησης, για την ορμή της ζωής, ανάμεσα στο «με» και στο «χωρίς οικογένεια». Επιπλέον, μια μελέτη για τους μηχανισμούς εξάρτησης που στηρίζουν ύπουλα ή και ευθέως τις ανθρώπινες σχέσεις, ακόμα και στις πιο ευαίσθητες πλευρές τους.

Μια ταινία για το λερωμένο χιόνι της αθωότητας.

Παιδί από ψηλά, αλλά και αφ’ υψηλού. Προστάτης οικογενείας, ακατάδεχτος, εργάτης συνετός, επιχειρηματίας των μικροκλοπών. Όμως παιδί, πάντα παιδί, κι έτσι το πρόταγμα παραμένει ένα. Πικρό, τρυφερό, σπαραξικάρδιο: Πάρε τα σκι μου, τα κλεμμένα μου δώρα και δώσε μου την αγάπη σου.

Μ. Γ.

.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s