Ο ταξιδιώτης του Άλλοτε

«Ο Ταξιδιώτης του Άλλοτε»

Εκδόσεις Κάκτος, 2006

«Ο Ταξιδιώτης του Άλλοτε» είναι το πρώτο μου βιβλίο. Πρόκειται για την μεταγραφή τριών λαϊκών θρύλων, που ανήκουν στην προφορική παράδοση, σε έμμετρα διηγήματα. Με αυτή την ιδιότυπη πειραματική μορφή, που εναλλάσσει το μέτρο της δημοτικής ποίησης με τον αφηγηματικό λόγο του παραμυθιού, θέλησα να διασώσω αυτούς τους τρεις θρύλους που με συγκινούσαν βαθιά, με έναν προσωπικό τρόπο.

Η πρώτη ιστορία βασίζεται σε έναν – ας πούμε βαμπιρικό – θρύλο του Λεβιδίου της ορεινής Αρκαδίας. Η τρίτη ιστορία βασίζεται σε έναν ερωτικό θρύλο της Καλύμνου. Η δεύτερη ιστορία δεν προϋπάρχει ακριβώς. Είναι ένας «αυτοσχέδιος» θρύλος, που βασίζεται στην περίφημη μάχη του Ιππότη και του Δράκου με έπαθλο την καρδιά της Αγαπημένης (ένα μοτίβο αξιοποιημένο τόσο πολύ, ώστε έχει σχεδόν χαθεί η αρχική προέλευσή του), αλλά κατά τα άλλα είναι εντελώς επινοημένος. Παραδόθηκα στον ενθουσιώδη ρομαντισμό μου, που άλλοτε ήταν επιτακτικός, κι έτσι γεννήθηκε αυτό το μικρό βιβλίο με τον δράκο στο εξώφυλλο.

.

Περιεχόμενα: 

 Ο θρύλος της αποκορωμένης. Γράφτηκε το 1999.

Ο ιππότης και η Αλήθεια. Γράφτηκε το 2003.

Της Τελένδου. Γράφτηκε το 2005.

.

.

Οπισθόφυλλο:

«Τρεις ιστορίες αληθινές σαν παραμύθι, μια αφήγηση που κυλάει όμοια με φως ολόγιομης σελήνης στις πλαγιές απόκρημνου σκοταδιού, κλυδωνίζεται σε θάλασσες, μεταφράζει τη σιωπή των βράχων. Πραγματικότητα ανεκπλήρωτη σαν όνειρο, μνήμη με θέα στο ‘Αλλοτε, βλέμμα που ξεναγεί στον κόσμο τούτο και στον άλλο. Έρωτας και Θάνατος σ’ ένα διάλογο σώμα με σώμα».

.

.

Σκίτσα & Αποσπάσματα:

.

 1. Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΟΡΩΜΕΝΗΣ

«Δεν ξέρω αν γύρισε ποτέ

ή αν ο Θάνατος της έκανε τη χάρη.

Μα απ’ τ’ άδειο σπίτι της ακούν

θρήνους και γέλια νευρικά

σε κάθε ολόγιομο φεγγάρι…»

.

2. Ο ΙΠΠΟΤΗΣ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

«Μια φορά κι έναν καιρό το νήμα του ορίζοντα έκοψε ένας ιππότης. Και πλησίασε τόσο, που το χνότο του ζέστανε τα χέρια του κόσμου. Τον εμπιστεύονταν γιατί ήταν δυνατός και το χαμόγελό του ήταν δύσκολο, μα κάθε τόσο το σπαθί του γινόταν σταυρός σε τάφο.»

.

3. ΤΗΣ ΤΕΛΕΝΔΟΥ

«Δεν άκουσε ατάραχη τα λόγια του πατέρα. Τα μάγουλά της κοκκίνησαν. […]

Το «ευχαριστώ» μου αντήχησε

στους τοίχους «χαριστώ»…

Η ηχώ είναι όμως, λέγεται,

μι’ απελπισμένη ψεύτρα.

Δεν μένω άλλο στο χρυσό

βασιλικό ιστό,

χάρησα ήδη την καρδιά

σ’ αγάπη ευθύς πλανεύτρα.

Με βρήκες εδώ να, μπροστά

στο τζάκι να κουρνιάζω

κι όλο να σκέφτομαι αυτόν

και τη δοκιμασία

πού ‘βαλες όρο να δεχτεί.

Μα όσο κι αν τρομάζω,

εκείνος μένει ατρόμητος,

αυτό έχει σημασία…»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s