Woman στο Θέατρο Τέχνης

.

Woman στο Θέατρο Τέχνης

+ λίγα λεπτά με την Κάλλας & τη Μονρόε

.

Woman στο Θέατρο Τέχνης

Την Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου ήταν η επίσημη πρεμιέρα της παράστασης «Woman» στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν. Ένα ευθέως φεμινιστικό όραμα βασισμένο σε μια βαρβάτη έρευνα για την ιστορική πορεία του είδους Γυναίκα, συγκροτείται από ανατριχιαστικές πληροφορίες για την κοινωνική θέση του γυναικείου φύλου από την αρχαιότητα μέχρι (δυστυχώς) τις μέρες μας, καθώς και από μικρά επεισόδια-φόρους τιμής σε κάποιες από εκείνες τις αξεπέραστες περιπτώσεις που κατάφεραν να ανοίξουν δρόμο και να αφήσουν το μαχητικό καλλιτεχνικό τους στίγμα στην ιστορία. 

Έχω την χαρά να συμμετέχω στην παράσταση με ένα απόσπασμα από το θεατρικό έργο «Κάλλας: Εκποίηση» και να δω να συνδιαλέγεται, νοερά, επί σκηνής η Μαρία Κάλλας με τη Μέριλιν Μονρόε (μια διακαής επιθυμία μου, ανεξήγητη, που ενδεχομένως απηχεί μια τάση συμφιλίωσης των φαινομενικώς ασυμφιλίωτων)*. Πράγματι, η Εύα Κοτανίδη, που ενσαρκώνει με σοβαρότητα όλους τους «κεντρικούς» γυναικείους ρόλους, μεταμορφώνεται για λίγα λεπτά σε μια Κάλλας ευάλωτα υψιπετή και αυτοσαρκαστικά ειρωνική, όπως κι εγώ την θέλησα. Ασφαλώς η υποβλητική και εικονοπλαστική σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη δημιουργεί τις προϋποθέσεις. Έτσι, η Μαρία Κάλλας με μια δρασκελιά πηδάει από την Επίδαυρο στη Θαλαμηγό, σχολιάζει με το γάντι την περίπτωση Κένεντι (της ή του;), στοχάζεται πάνω στην ευτυχία και κοιτάζει (πότε μητρικά και πότε ζηλόφθονα) τη Θηλυκότητα (που ακούει στο ψευδώνυμο Μέριλιν) από την κλειδαρότρυπα. Η σχέση Κάλλας-Μέριλιν δεν έχει κάποιο αξιοσημείωτο παρελθόν, επιφυλάσσομαι όμως ότι μπορεί να έχει κάποιο (σκηνικό) μέλλον. Οψόμεθα.

 Μαρία Κάλλας & Μέριλιν Μονρόε

Το είδος της μουσικοθεατρικής περφόρμανς δένει απροσδόκητα με το δύσκολο θέμα, μιας που η σκηνοθεσία καταφέρνει να κάνει «κεφάτη» μια παράσταση με σοβαρότατους προβληματισμούς. Τα άλματα από την αδυσώπητη πραγματικότητα στη συγκινητική εξύψωση μέσω της μουσικής (όλοι οι ηθοποιοί είναι έξοχοι μουσικοί) είναι λειτουργικά, σε συναισθηματικό και σε αισθητικό επίπεδο, ενώ ανανεώνουν παράλληλα το ενδιαφέρον του θεατή, ο οποίος – έχω την εντύπωση – ότι δεν έχει κανένα περιθώριο να βαρεθεί ή να κουραστεί. Προσωπικά, θα περίμενα μια επέκταση προς μια λιγότερο παραδοσιακή φεμινιστική ιδεολογία, μιαν αναφορά στα unisex προβλήματα της εποχής, ωστόσο είναι πιθανόν κάτι τέτοιο να έβγαζε το θέμα εκτός φύλου (ή το φύλο εκτός θέματος). Αναγνωρίζω, πάντως, ότι υπάρχει και μια εύστοχη σκηνή κριτικής του φεμινιστικού φανατισμού και μάλιστα ιδιαίτερα αστεία (με τις αναμενόμενες νότες γκροτέσκο). Πάντοτε ο πολύς ανθρωπισμός πάνω στη σκηνή είναι επισφαλής και κινδυνεύει να γκρεμοτσακιστεί. Ευτυχώς εδώ δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, παρά μόνο ίσως ένα ολισθηματάκι (είναι όμως και εύλογο να παρασυρθεί κανείς από ένα τόσο φορτισμένο θέμα).

 Σαλτιμπάγκοι

Η παράσταση ορθώς χαρακτηρίζεται ως «περφόρμανς», εφόσον ο χειρισμός του θέματος διακατέχεται από μια ντοκυμαντερίστικη λογική συρραφής πληροφοριών, πλην όμως (και ευτυχώς) οι ραφές δεν διακρίνονται, λόγω του έξυπνου σκηνοθετικού χειρισμού και της δόμησης του κειμένου, που κάνουν τα ρεύματα να ενώνονται σε μία θάλασσα που κυματίζει. Η Νόρα του Ίψεν, η Νόρα της Γέλινεκ, η Ηλέκτρα του Σοφοκλή και η Κλυταιμνήστρα, η ποιητική φωνή της Κατερίνας Γώγου, της Μάρως Δούκα, η Λαίδη Λάζαρος της Σύλβια Πλαθ, η λαχτάρα της Σάρα Κέιν, η μάνα από τον επιτάφιο του Ρίτσου, η Σαπφώ και το ερωτικό της πάθος, η Σιμόν ντε Μποβουάρ και το Δεύτερο Φύλο της, η Τζούντιθ Μπάτλερ και η Αναταραχή Φύλου της, η Βιτζίνια Γουλφ και το δωμάτιό της, η Ουλρίκε Μάινχοφ και η μοίρα της, η Μπάρμπι και η κουλτούρα της. Η Μέριλιν και η Μαρία.

Κυματίζουν όλες οι παραπάνω κυρίες, με το ανάμικτο αεράκι τραγωδίας και κωμωδίας που φέρνει η αγαστή συνεργασία των συντελεστών της παράστασης. Τα μισογυνικά αποφθέγματα των μεγάλων ανδρών δεν λείπουν από το κείμενο και ευτυχώς, διότι μας θυμίζουν αφενός το αδιαμφισβήτητο χιούμορ κορυφαίων λογοτεχνών και αφετέρου τον συχνότατα εξωφρενικό χαρακτήρα των απόψεων που υποθάλπουν. (Εντούτοις, ίσως το επόμενο αναγκαίο βήμα να είναι μια παράσταση με τον τίτλο «Man» και με θέμα την κοινωνική καταπίεση που έχουν υποστεί οι άνδρες και ίσως αυτή να ήταν μια ενδιαφέρουσα μετα-φεμινιστική προσέγγιση, μιας που η ισότητα των φύλων προϋποθέτει να μπορείς να ταυτιστείς με τα ζητήματα του έτερου φύλου, όποιο κι αν είναι αυτό).

Αξίζει επίσης να αναφερθεί το ωραίο video-art της Κλεοπάτρας Κοραή που αποτελεί επαρκέστατο σκηνικό και ενισχύει καίρια όλες τις δράσεις, καθώς και τα κοστούμια στα οποία είναι τυπωμένες προσωπογραφίες που υποδεικνύουν κάθε φορά την ταυτότητα εκείνης που μιλάει. Ιδίως η κάπα-Βιρτζίνια Γουλφ υπό τον ατμοσφαιρικό φωτισμό, έφτιαξε μια ωραιότατη εικόνα.

Virginia Woolf

Sarah Kane

Κατερίνα Γώγου

Κάπως έτσι το απειλητικό και υποταγμένο θηλυκό ανασκαλεύει την κοινωνική καταγωγή του στη δίωρη περφόρμανς «Woman» και, παρά τη ρήση του Αριστοτέλη ότι η γυναίκα έχει λιγότερα δόντια από τον άνδρα, δαγκώνει κανονικά.

 Μ.Γ.

.

 *** Το κείμενό μου για τη Μαρία Κάλλας ανήκει στο μεγαλύτερο μονολογικό έργο «Κάλλας: Εκποίηση» που γράψαμε με την Αλεξάνδρα Κ* για την Divina.

 .

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης

Σκηνικό-Κοστούμια: Κλερ Μπρέισγουελ

Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα

Χορογραφίες-κίνηση: Pauline Huguet

Video art : Kλεοπάτρα Κοραή

Βοηθοί σκηνοθέτη: Μαριάνθη Γραμματικού, Έλενα Χαραλαμπούδη

Φωτογραφίες-Βίντεο: Ιωάννα Ασμενιάδου-Φωκά

Ηθοποιοί: Εύα Κοτανίδη (φωνητικά), Κατερίνα Μαούτσου (ακορντεόν), Γιάννης Παπαγιάννης (πιάνο), Θεοδοσία Σαββάκη (σαξόφωνο), Γιώργος Τζαβάρας (μπάσο), Ευαγγελία Τσιάρα (κιθάρα)

Παραγωγός: Γιώργος Κοτανίδης

Βασισμένο σε μια ιδέα της Εύας Κοτανίδη

Ερευνητική ομάδα: Δήμητρα Κονδυλάκη, Μαρινέτα Κρητικού, Εύα Κοτανίδη, Γιώργος Κοτανίδης

Αρχικό κείμενο: Μάνος Καρατζογιάννης, Εύα Κοτανίδη, Γιώργος Κοτανίδης

Το τελικό κείμενο της παράστασης διαμορφώθηκε στις πρόβες απο όλους τους συνεργάτες με την καθοδήγηση του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη.

.

Εισιτήρια

Τετάρτη: Γενική είσοδος 15€, Φοιτητικό 10€

Πέμπτη: 10€

Παρασκευή: Γενική είσοδος 15€, Φοιτητικό 10€

Σάββατο απογευματινή (στις 18.00): Γενική είσοδος 15€, Φοιτητικό 10€

Σάββατο βραδινή (στις 21.00): Γενική είσοδος 18€, Φοιτητικό 15 €

Κυριακή: Γενική είσοδος 18€, Φοιτητικό 15€

 .

Πληροφορίες

Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν

Φρυνίχου 14, Αθήνα (Πλάκα) , +302103222464 , http://www.theatro-technis.gr/

Ώρες

Τετάρτη στις 20:00

Πέμπτη και Παρασκευή στις 21:00

Σάββατο στις 18:00 και στις 21:00

Κυριακή στις 20:00

Στις 11 Φεβρουαρίου του 1934 ψηφίζουν πρώτη φορά οι Ελληνίδες στις δημοτικές εκλογές και 19 Φεβρουαρίου του 1956 στις βουλευτικές.

Στις 11 Φεβρουαρίου του 1934 ψηφίζουν πρώτη φορά οι Ελληνίδες στις δημοτικές εκλογές και 19 Φεβρουαρίου του 1956 στις βουλευτικές.

.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s