Με την κόρη μου/ Περπατώντας

…προς το βίντεοκλαμπ

Καισαριανή-Σπίτι-photo by MaYia

kaisariani

Εφτά κιλά και βάλε. Η μέση μου άρχισε να διαμαρτύρεται. Κάθε απόγευμα ζώνομαι την κόρη μου στον μάρσιπο και βγαίνουμε περατζάδα πάνω από την πλατεία. Κάνουμε την ίδια βόλτα καθημερινά και παρατηρούμε τη γειτονιά με ηθογραφική δίψα. Την κυρία του γραφείου κηδειών που βλέπει πάντα Τροχό της Τύχης (χιούμορ που το ‘χει ο Χάρος), τον τρε-τζόρνι χασάπη που πίνει φραπέ / «πού πάτε κορίτσια;»/, τον νεαρό γαλατά που την καλοπιάνει, ένρινα και με γρέζι / «γεια σου, σκατούλα»/. Προσπερνάμε επιδεικτικά τη μοδίστρα, γιατί μου χρέωσε 12 ευρώ ένα φερμουάρ. Ανταλλάσσουμε χαιρετισμούς (αρχικά αμήχανα, πλέον με την αβρότητα μιας γειτνίασης που συνηθίστηκε) με τις τρεις μεσήλικες γυναίκες που μαζεύουν σκουπίδια από τους κάδους έξω απ’ τον Σκλαβενίτη. Αποφεύγουμε με σλάλομ και εκλεπτυσμένες τεχνικές butoh τους περαστικούς που τη φτύνουν μη τη ματιάσουν. Φτάνουμε μέχρι τα κορίτσια του βίντεο-κλαμπ˙ κάτω από τη λευκή φωταψία, τον kiss fm και την πλαστική πολυχρωμία των ταινιών, της μιλάνε με την πιο γλυκιά φωνή τους. Κι εκείνη τούς κοιτάζει όλους με άκρα σοβαρότητα και κάτι μάτια ολοστρόγγυλα, έκπληκτα μπροστά στο μεγαλείο της ζωής που συγκεντρώθηκε Κλαζομενών και Εθνικής Αντιστάσεως.

kaisariani walls

Τώρα πια που όλοι κατεβάζουν τις ταινίες από το Ίντερνετ, για μένα το βίντεο-κλαμπ έχει ανανεώσει το νόημά του, είναι η ρετρό Ιθάκη μου της Καισαριανής – μου δίνει το ωραίο περιπατητικό ταξίδι. Δυστυχώς, στον δρόμο η σπονδυλική μου στήλη γίνεται κι αυτή ρετρό/ βίντατζ/ σέκοντ χαντ. Ακολουθώντας το διεστραμμένο παράδειγμα του «Ανθρώπου-Μηχανή» οραματίζομαι παρεμβάσεις επιστημονικής φαντασίας: να τοποθετήσω στη μέση μου μηχανικές αναρτήσεις, ανθεκτικά ελάσματα στη λεκάνη μου, στις γάμπες μου ατσάλινες ράβδους, φαρδιά μαξιλάρια στις ωμοπλάτες μου και στις φτέρνες μου τροχούς, να τρέχω ακάθεκτη σαν τον Τροχό της Τύχης, να μπορέσω ν’ αντέξω κι άλλο τα λατρεμένα της κιλά. Θέλω ν’ αντέξω κι άλλο, είναι πολύ νωρίς ακόμα. Να έχω προνομιακή θέση πάνω από τα μαγουλάκια που φραουλιάζουν από τη ζέστη και πάνω από τις αέρινες βλεφαρίδες της και να της φτιάχνω το σκουφί. Ν’ ακουμπάει το στρογγυλό κεφαλάκι στο στήθος μου κι εγώ να της προσφέρω την αιώρηση. Αν μπορούσα να παρατείνω για εκείνη αυτό το τραμπολίνο στον αέρα. Όσο η μέση μου πιέζεται και οι σπόνδυλοι συναντιούνται, τόσο νιώθω την ανάγκη να την κάνω να πετάει αβαρής σαν μπαλονάκι. Να συνεχίσουμε κι άλλο αυτή την εξωτική ηθογραφική βόλτα, δυο ενωμένα καγκουρώ στην Εθνικής Αντιστάσεως. Ν’ αντιστεκόμαστε στο εθνικό βάρος. Και στα κιλά μας, στα κιλά της πόλης, στη βαρύτητα που μεγαλώνει.

Καισαριανή-Μπαλόνι στ' αγκάθια

Η βόλτα μέχρι το βίντεο-κλαμπ είναι η χρονομηχανή μου. Με πηγαίνει πίσω και μπροστά. Με τη μικροσκοπική μου αγάπη στην αγκαλιά μου, σαν μετα-παραδοσιακή μάνα της ηθογραφίας του Γύζη/ του Λύτρα/ του Ιακωβίδη, μα σε αστικό πίνακα κινούμενο/ υπερσύγχρονο/ οπ αρτ σχεδόν/ ή μάλλον apropriation art του μεταμοντέρνου ρεπερτορίου, με τα λάδια των χρωμάτων να ενώνονται με τα λάδια που αφήνει πίσω του το 224, κινούμαι ταυτόχρονα προς τα φωτεινά eighties και προς τη μετεξέλιξή μου σε cyborg. Μια lady pac-man με μάρσιπο σαρώνω στο πέρασμά μου τα ψίχουλα που είχα αφήσει πίσω μου, για να μου θυμίζουν από πού ήρθα (προήλθα από έναν μάρσιπο κι εγώ, τόσο αυτονόητο γεγονός κι όμως δεν το είχα συνειδητοποιήσει), και τώρα τα βρίσκω μπροστά μου. Καταβροχθίζουμε τη διαδρομή μας προς το βίντεο-κλαμπ που αστράφτει σαν ντισκομπάλα και κατατροπώνουμε όλα τα φαντάσματα. Εκτός από ένα: το Φάντασμα της Ταχύτητας του Χρόνου. Αόρατο/ αποτελεσματικό/ τροχήλατο/ ασπόνδυλο, εγκατεστημένο μεταξύ των σπονδύλων μου.

Όμως όχι. Δεν θα το αφήσουμε να μας φάει. Παίρνουμε φόρα, τα μαγουλάκια της φραουλιάζουν, ανοιγοκλείνουμε τα βλέφαρα σαν φτερουγίτσες, τα μάγουλά της ξαναφραουλιάζουν, δίνουμε ένα σάλτο, αιωρούμαστε πάνω από τις λακούβες και, ναι, περνάμε μέσα από το ΦΤΧ (φάντασμα ταχύτητας χρόνου). Θα συνεχίσουμε τον δρόμο από και προς το βίντεο κλαμπ και δεν χρειάζεται ν’ αντισταθούμε, γιατί είμαστε η αντίσταση/ έστω κι έτσι, στον μικρόκοσμο που φτάνει μέχρι πάνω απ’ την πλατεία.

Νοέμβριος 2016

Καισαριανή - Αυτοκόλλητο βιτρίνας

Καισαριανή-Ζωγράφοι-Τσε_by MaYia

Kaisariani-walls

Kaisariani-Filos_photo by MaYia

Advertisements

One thought on “Με την κόρη μου/ Περπατώντας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s