Μάριον Ιγγλέση / homo faber / έκθεση

.

Θα χαρούμε πολύ να σας δούμε

στα εγκαίνια της ατομικής έκθεσης της

Μάριον Ιγγλέση

// HOMO FABER //

Πέμπτη 12 Ιανουαρίου, 19.30 

στην αίθουσα τέχνης

«Έκφραση – Γιάννα Γραμματοπούλου» (Βαλαωρίτου 9α)

*

Θεωρητική επιμέλεια/ κείμενο: Μαρία Γιαγιάννου

v5

Ένα ανορθόδοξο κοπάδι γαϊδάρων ακροβατεί πάνω στα κιβώτια μιας αέναης μετακόμισης˙ μια πολιτεία Λωτοφάγων λιώνει μέσα στη γλυκιά απάθεια της λήθης του σώματος˙ μια σειρά πολύχρωμων χαρακτικών γίνεται η υφασμάτινη βάση μοτίβων επικοινωνίας προς εξαφάνιση. Δύο γλυπτικές εγκαταστάσεις και μία σειρά χαρακτικών συνθέτουν ένα σύνολο αφηγηματικών παραλλαγών πάνω στο θέμα της (επιτυχημένης ή όχι) προσπάθειας του ανθρώπου να ελέγξει τη μοίρα και το περιβάλλον του με τη χρήση εργαλείων. Το γαϊδούρι, ο λωτός, η γραφή – και φυσικά το ίδιο το ανθρώπινο σώμα – είναι τα πολυεργαλεία που επιλέγει η Ιγγλέση να ανιχνεύσει με χιούμορ, συμπόνια και σαρκασμό.

Ο πηλός stoneware είναι η πρώτη ύλη της εγκατάστασης από γαϊδούρια που μάχονται, υπερίπτανται, υπερφορτώνονται, καθώς και της ομάδας μοναχικών ανθρώπινων σωμάτων που μοιάζουν αδειασμένα. Σε αντίστιξη με τα γκρίζα γλυπτά οι λινοτυπίες, σε πολύ λεπτό χαρτί που η εικαστικός το μεταχειρίζεται σαν ύφασμα, έχουν πανηγυρικά χρώματα που συχνά υποκρύπτουν ένα σκοτεινό μήνυμα παραπέμποντας στην υφαντική τέχνη της Δυτικής Αφρικής. Η πολύγλωσση ταυτότητά της Ιγγλέση και η εμπειρία της στις χώρες της Αφρικής αφήνουν το στίγμα τους στην έκθεση Homo Faber, αποκαλύπτοντας ένα είδος «αφρικάνικης κρυπτομνησίας», που διαπερνά τόσο τις γλυπτικές της εγκαταστάσεις όσο και το πανόραμα των χαρακτικών.

Η πεισματική επιβίωση της ανθρωπότητας σε διελκυστίνδα με την πεισματική αυτοκαταστροφή της, ανοίγει τις πύλες προς ένα θέμα που προσεγγίζεται υπαινικτικά και εις βάθος, μέσα από την επεξεργασία και παρουσίαση τριών συστημάτων που αρχικά μοιάζουν απόμακρα μεταξύ τους, μέχρι κανείς να διακρίνει το λεπτό νήμα που τα ενώνει. Η καλλιτέχνις καταθέτει την εικαστική της μελέτη πάνω στα ανθρώπινα εργαλεία, με μια ευρεία έννοια, ως προεκτάσεις του νου. Κάθε επινόηση απολήγει στα χέρια, τα οποία ασκώντας την εκτελεστική εξουσία, χτίζουν τα όρια της δράσης και ρυθμίζουν τη μοίρα του ανθρώπου-δημιουργού σε συνάφεια με τη μοίρα του ζώου. Η ίδια η καλλιτέχνις, ως Homo Faber, κατασκευάζει ένα αισθητικό σύμπαν με πολιτική και διαπολιτισμική σημασία.

Βιογραφικό 

Η Μάριον Ιγγλέση γεννήθηκε στην Αθήνα και έζησε στη Γκάνα, τη Νιγηρία, το Λίβανο, την Ιταλία, τις ΗΠΑ, και τη Γαλλία. Είναι εικαστικός, σκηνογράφος και επιμελήτρια εκθέσεων. Μετά το πτυχίο Αγγλικής λογοτεχνίας στο Deree College, Αθήνα (1982-85), έκανε Μεταπτυχιακό (M.F.A.) στη σκηνογραφία θεάτρου στο Brandeis University, Βοστόνη (1986-89). Εργάστηκε ως σκηνογράφος στη Νέα Υόρκη, την Αθήνα και το Παρίσι, στο θέατρο, την όπερα, τον κινηματογράφο και τη διαφήμιση (1989 -2003). Από το 2005 έως το 2009 ήταν υπεύθυνη για τη διοργάνωση και την επιμέλεια εκθέσεων στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Μεταξύ 2009 και 2014 σπούδασε στο Τμήμα Εικαστικών & Εφαρμοσμένων Τεχνών του Α.Π.Θ., απ’ όπου πήρε πτυχίο Ζωγραφικής το 2014. Το 2010-11 πήγε με υποτροφία ERASMUS στο Istanbul Bilgi University, Κωνσταντινούπολη, όπου εστίασε στο animation, στην τυπογραφία και στη φωτογραφία. Η δουλειά της βρίσκεται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, τη Γαλλία, την Τουρκία και την Ελβετία καθώς και στη συλλογή του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Η έκθεση Homo Faber είναι η δεύτερη ατομική της.

* Τη θεωρητική επιμέλεια και το κείμενο της έκθεσης υπογράφει η συγγραφέας Μαρία Γιαγιάννου.

Διάρκεια: 12 Ιανουαρίου – 4 Φεβρουαρίου 2017

marion-inglessi_homo-faber-linocut-print-190x100

marion-inglessi_homo-faber-lotus-eater-stoneware-19-x16-x18

Περισσότερα στοιχεία, στο fb event: εδώ

Advertisements

Με την κόρη μου/ Περπατώντας

…προς το βίντεοκλαμπ

Καισαριανή-Σπίτι-photo by MaYia

kaisariani

Εφτά κιλά και βάλε. Η μέση μου άρχισε να διαμαρτύρεται. Κάθε απόγευμα ζώνομαι την κόρη μου στον μάρσιπο και βγαίνουμε περατζάδα πάνω από την πλατεία. Κάνουμε την ίδια βόλτα καθημερινά και παρατηρούμε τη γειτονιά με ηθογραφική δίψα. Την κυρία του γραφείου κηδειών που βλέπει πάντα Τροχό της Τύχης (χιούμορ που το ‘χει ο Χάρος), τον τρε-τζόρνι χασάπη που πίνει φραπέ / «πού πάτε κορίτσια;»/, τον νεαρό γαλατά που την καλοπιάνει, ένρινα και με γρέζι / «γεια σου, σκατούλα»/. Προσπερνάμε επιδεικτικά τη μοδίστρα, γιατί μου χρέωσε 12 ευρώ ένα φερμουάρ. Ανταλλάσσουμε χαιρετισμούς (αρχικά αμήχανα, πλέον με την αβρότητα μιας γειτνίασης που συνηθίστηκε) με τις τρεις μεσήλικες γυναίκες που μαζεύουν σκουπίδια από τους κάδους έξω απ’ τον Σκλαβενίτη. Αποφεύγουμε με σλάλομ και εκλεπτυσμένες τεχνικές butoh τους περαστικούς που τη φτύνουν μη τη ματιάσουν. Φτάνουμε μέχρι τα κορίτσια του βίντεο-κλαμπ˙ κάτω από τη λευκή φωταψία, τον kiss fm και την πλαστική πολυχρωμία των ταινιών, της μιλάνε με την πιο γλυκιά φωνή τους. Κι εκείνη τούς κοιτάζει όλους με άκρα σοβαρότητα και κάτι μάτια ολοστρόγγυλα, έκπληκτα μπροστά στο μεγαλείο της ζωής που συγκεντρώθηκε Κλαζομενών και Εθνικής Αντιστάσεως.

kaisariani walls

Τώρα πια που όλοι κατεβάζουν τις ταινίες από το Ίντερνετ, για μένα το βίντεο-κλαμπ έχει ανανεώσει το νόημά του, είναι η ρετρό Ιθάκη μου της Καισαριανής – μου δίνει το ωραίο περιπατητικό ταξίδι. Δυστυχώς, στον δρόμο η σπονδυλική μου στήλη γίνεται κι αυτή ρετρό/ βίντατζ/ σέκοντ χαντ. Ακολουθώντας το διεστραμμένο παράδειγμα του «Ανθρώπου-Μηχανή» οραματίζομαι παρεμβάσεις επιστημονικής φαντασίας: να τοποθετήσω στη μέση μου μηχανικές αναρτήσεις, ανθεκτικά ελάσματα στη λεκάνη μου, στις γάμπες μου ατσάλινες ράβδους, φαρδιά μαξιλάρια στις ωμοπλάτες μου και στις φτέρνες μου τροχούς, να τρέχω ακάθεκτη σαν τον Τροχό της Τύχης, να μπορέσω ν’ αντέξω κι άλλο τα λατρεμένα της κιλά. Θέλω ν’ αντέξω κι άλλο, είναι πολύ νωρίς ακόμα. Να έχω προνομιακή θέση πάνω από τα μαγουλάκια που φραουλιάζουν από τη ζέστη και πάνω από τις αέρινες βλεφαρίδες της και να της φτιάχνω το σκουφί. Ν’ ακουμπάει το στρογγυλό κεφαλάκι στο στήθος μου κι εγώ να της προσφέρω την αιώρηση. Αν μπορούσα να παρατείνω για εκείνη αυτό το τραμπολίνο στον αέρα. Όσο η μέση μου πιέζεται και οι σπόνδυλοι συναντιούνται, τόσο νιώθω την ανάγκη να την κάνω να πετάει αβαρής σαν μπαλονάκι. Να συνεχίσουμε κι άλλο αυτή την εξωτική ηθογραφική βόλτα, δυο ενωμένα καγκουρώ στην Εθνικής Αντιστάσεως. Ν’ αντιστεκόμαστε στο εθνικό βάρος. Και στα κιλά μας, στα κιλά της πόλης, στη βαρύτητα που μεγαλώνει.

Καισαριανή-Μπαλόνι στ' αγκάθια

Η βόλτα μέχρι το βίντεο-κλαμπ είναι η χρονομηχανή μου. Με πηγαίνει πίσω και μπροστά. Με τη μικροσκοπική μου αγάπη στην αγκαλιά μου, σαν μετα-παραδοσιακή μάνα της ηθογραφίας του Γύζη/ του Λύτρα/ του Ιακωβίδη, μα σε αστικό πίνακα κινούμενο/ υπερσύγχρονο/ οπ αρτ σχεδόν/ ή μάλλον apropriation art του μεταμοντέρνου ρεπερτορίου, με τα λάδια των χρωμάτων να ενώνονται με τα λάδια που αφήνει πίσω του το 224, κινούμαι ταυτόχρονα προς τα φωτεινά eighties και προς τη μετεξέλιξή μου σε cyborg. Μια lady pac-man με μάρσιπο σαρώνω στο πέρασμά μου τα ψίχουλα που είχα αφήσει πίσω μου, για να μου θυμίζουν από πού ήρθα (προήλθα από έναν μάρσιπο κι εγώ, τόσο αυτονόητο γεγονός κι όμως δεν το είχα συνειδητοποιήσει), και τώρα τα βρίσκω μπροστά μου. Καταβροχθίζουμε τη διαδρομή μας προς το βίντεο-κλαμπ που αστράφτει σαν ντισκομπάλα και κατατροπώνουμε όλα τα φαντάσματα. Εκτός από ένα: το Φάντασμα της Ταχύτητας του Χρόνου. Αόρατο/ αποτελεσματικό/ τροχήλατο/ ασπόνδυλο, εγκατεστημένο μεταξύ των σπονδύλων μου.

Όμως όχι. Δεν θα το αφήσουμε να μας φάει. Παίρνουμε φόρα, τα μαγουλάκια της φραουλιάζουν, ανοιγοκλείνουμε τα βλέφαρα σαν φτερουγίτσες, τα μάγουλά της ξαναφραουλιάζουν, δίνουμε ένα σάλτο, αιωρούμαστε πάνω από τις λακούβες και, ναι, περνάμε μέσα από το ΦΤΧ (φάντασμα ταχύτητας χρόνου). Θα συνεχίσουμε τον δρόμο από και προς το βίντεο κλαμπ και δεν χρειάζεται ν’ αντισταθούμε, γιατί είμαστε η αντίσταση/ έστω κι έτσι, στον μικρόκοσμο που φτάνει μέχρι πάνω απ’ την πλατεία.

Νοέμβριος 2016

Καισαριανή - Αυτοκόλλητο βιτρίνας

Καισαριανή-Ζωγράφοι-Τσε_by MaYia

Kaisariani-walls

Kaisariani-Filos_photo by MaYia

Χαλίκια στην τσέπη // Σκέψεις για το θέατρο

«Χαλίκια στην τσέπη»

Μια προσωπική ματιά σε μια ομαδική υπόθεση

Δημοσιεύτηκε στο The Machine, Ιανουάριο 2014

Χαλίκια στην Τσέπη

Αν και συχνά έχω αντιμετωπίσει τη ζωή ως πρόβα, μια θεατρική παράσταση δεν μπορώ ποτέ να τη δω έτσι χαλαρά. Η ζωή είναι πρόχειρη, το θέατρο όχι. Στη ζωή μπορώ να συγχωρέσω ένα σωρό σφάλματα, στη σκηνή όμως τα λάθη είναι ασυγχώρητα. Η ζωή είναι αναβολή της ζωής, είναι μετάθεση, είναι δοκιμή, είναι «fail again, fail better». Αντιθέτως, η ώρα της παράστασης είναι κανονική ζωή, μόνο που κρίνεται πιο αυστηρά. Ένα αληθινό Τώρα, ένα συμβάν˙ορίστε τι είναι η θεατρική παράσταση. Μια συμπύκνωση. Μια καθορισμένη διακινδύνευση. Πιο τρομακτική από τη ζωή μάλιστα, ναι, ας το πούμε, γιατί να το κρύψουμε, είναι πιο τρομακτική. Δεν λέω ότι είναι πιο επικίνδυνη, αλλά πιο ριψοκίνδυνη˙ για τον απλούστατο λόγο ότι την περιμένεις. Και ένας κίνδυνος που περιμένεις φαντάζει μεγαλύτερος από έναν κίνδυνο που δεν περιμένεις. Ο κίνδυνος που δεν περιμένεις δεν φαντάζει καθόλου. Δεν φαντάζει, γιατί δεν είναι υπόθεση της φαντασίας αλλά της πραγματικότητας. Ο κίνδυνος που περιμένεις όμως… αυτός είναι ολωσδιόλου υπόθεση της φαντασίας και μάλιστα στην πιο αγωνιώδη της μορφή. Υπάρχουν εν προκειμένω κάποιοι οργανωμένοι κίνδυνοι που ξέρεις ότι ξεκινούν στις εννέα και τέταρτο και διαρκούν μέχρι τις δέκα και μισή. Μια διακινδύνευση εβδομήντα λεπτών.

«Δύο εισιτήρια παρακαλώ για τη διακινδύνευση στο δώμα». «Με συγχωρείτε, η διακινδύνευση κάνει διάλειμμα;» «Κυρία μου, δεν επιτρέπονται φαγητά στο χώρο της διακινδύνευσης». «Ποιοι ηθοποιοί διακινδυνεύουν;» Και ούτω καθεξής. Και γιατί παρακαλώ αυτή η επίμονη σύγκριση ζωής και θεάτρου και γιατί τόση εμμονή με τον κίνδυνο; Διότι το θέατρο είναι η πιο έμβια μορφή τέχνης και διότι κίνδυνος υπάρχει εκεί που το αίμα της γλώσσας βράζει και η σάρκα είναι κοντινή˙ απλούστατο.

Και επειδή, όπως είπαμε, η ζωή είναι πρόβα και η παράσταση ζωή, με αυτή την έννοια οι ηθοποιοί είναι οι πιο τυχεροί επαγγελματίες. Ενώ όλοι αναβάλλουμε τη ζωή μας, εκείνοι την αναβάλλουν μέχρι την ώρα της παράστασης. Σπρώχνουν τη ζωή στο θέατρο κι εκεί την εκπληρώνουν. Δεν ξέρω αν το ξέρουν και δεν ξέρω αν συμφωνεί κανείς με αυτή την υπόθεση, όμως κι εγώ καταθέτω εδώ εικασίες, όχι βεβαιότητες. Η λειτουργία του ηθοποιού παίρνει μπάλα και όλους τους υπόλοιπους συντελεστές, αλλά και τους πιο ήσυχους παριστάμενους, τους θεατές. Όποιος είναι παρών την ώρα της παράστασης διαπράττει μια διπλή παραξενιά: αναβάλλει τη ζωή του και ταυτοχρόνως την εκπληρώνει ως κάποιος άλλος. Εκπληρώνει τη ζωή του εκτός εαυτού. Είχα δεν είχα, έφτασα πάλι στην αφετηρία, που δεν είναι άλλη από μία κατακλείδα.

«Εκτός εαυτού» είναι για μένα το θέατρο. Δεν εννοώ προφανώς (μόνο) την ομώνυμη παράστασή μας που ολοκληρώθηκε στις 9 Ιανουαρίου στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Εννοώ κυρίως το θέατρο ως ένα αέναο εκτός εαυτού. Μιας που μου ζητήθηκε το προσωπικό μου βίωμα, ορίστε ποιο είναι. Το θέατρο είναι ένα σαγηνευτικό εκτός εαυτού, που συνεχίζεται κυκλικά και κυκλωτικά, ακόμα κι όταν η παράσταση τελειώσει και το έργο κατέβει. Εκεί βρίσκεται και η διακινδύνευση. Ρισκάρει κανείς πολύ σοβαρά να γνωρίσει τον εαυτό του και τις αδυναμίες του, καθώς τον χάνει, καθώς εκτείνεται εκτός αυτού και έρχεται σε έκ-σταση. Κάθε διακινδύνευση φυσικά περιέχει ενθουσιασμό, ας μην το ξεχνάμε. Είναι μάλιστα το αληθινό κίνητρο ο ενθουσιασμός˙ είναι η ένθεη ιδιότητα των παιζόντων (του παιχνιδιού και του «παιξίματος»).

Σέβομαι εξ’ ορισμού την μεθοδική τρέλα των ηθοποιών και νιώθω στοργή για εκείνους με τους οποίους συνεργάζομαι. Είναι ανήλικοι θαυματοποιοί – και παρακαλώ το «ανήλικοι» πάρτε το με την πιο θετική του σημασία. Αξίζει να γράψει κανείς ένα εγκώμιο για τους ηθοποιούς˙ γι’ αυτούς τους ανθρώπους που βρίσκουν μέσα στο κείμενο και μέσα στην ψυχή τους το κίνητρο για επανάληψη. Λένε τα ίδια (σχεδόν…) λόγια κάθε μέρα, ακολουθούν την ίδια (σχεδόν…) σκηνοθετική γραμμή και μέσα σε όλο αυτό το πακέτο ίδιων πραγμάτων, οι ίδιοι είναι κάθε φορά αναγεννημένοι. Ας μας πούνε το κόλπο μήπως το εφαρμόσουμε στους αλλεπάλληλους κύκλους της ζωής που λέγονται «μέρες».

Το τελευταίο διάστημα μετρούσα τον χρόνο όχι σε μέρες, λοιπόν, αλλά σε παραστάσεις. Ο Λουίς Μπουνιουέλ παρακολούθησε την πρώτη προβολή της πρώτης του ταινίας, ζυγίζοντας τα χαλίκια που είχε φορτώσει στις τσέπες του, έτοιμος κάθε στιγμή να αμυνθεί ή να επιτεθεί ανάλογα με τις αντιδράσεις που θα προκαλούσε η ταινία. Κάπως έτσι παρακολούθησα κι εγώ αρκετές παραστάσεις του «Εκτός Εαυτού», σε κατάσταση ετοιμοπόλεμη. Έτοιμη να πετροβολήσω τους τυχόν θυμωμένους θεατές με τα χαλίκια μου. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε. Έχουμε μέλλον πάντως˙ τίποτα δεν αποκλείεται. Εκείνες πάντως που δεν θα ξεχάσω είναι οι παραστάσεις όπου ξέχασα ότι είχα γράψει το έργο. Τι ωραία που πέρασα! Αναρωτιόμουν τι θα γίνει παρακάτω και όλα μου προκαλούσαν έκπληξη. Όταν ξέρεις κάτι πάρα πολύ καλά, φτάνει μια στιγμή που δεν το ξέρεις καθόλου. Περνάς μια κόκκινη γραμμή χωρίς επιστροφή και από εκεί και πέρα αυτό που έφτιαξες παύει να σου ανήκει.

Το θέατρο (από την πλευρά κάθε δημιουργού που συμβάλλει στην υλοποίηση) δεν θα γεμίσει ποτέ τις τσέπες σου με χρήματα, θα τις γεμίσει όμως με θαυμάσια χαλίκια. Όταν τα χέρια σου θα επιστρέφουν στις τσέπες, θα διαπιστώνεις κάθε φορά ότι τα χαλίκια σού είναι αχρείαστα. Στις παλάμες σου μάζεψες τα δακτυλικά αποτυπώματα των συνοδοιπόρων σου, τα παλαμάκια (διστακτικά ή ένθερμα) των θεατών, ιδρώτα, ένταση, χάδια. Αυτά παροπλίζουν τις άμυνες, μαλακώνουν το δέρμα. Η ίδια η θεατρική πράξη είναι μια επίθεση ζωής. Μετά βγαίνεις από την αίθουσα στο δρόμο. Όλα μοιάζουν και πάλι πρόχειρα. «Μην αγχώνεσαι» λες στον εαυτό σου «ζωή είναι, μην κάνεις έτσι, δεν είναι δα και θέατρο.»

Μαρία Γιαγιάννου

Των Φώτων, 2014

Η σημασία τού να είσαι ζώο // Εικαστική σύνοψη

.

Η σημασία τού να είσαι ζώο

Σύλληψη – Επιμέλεια: Μαρία Γιαγιάννου

.

 

Η ομαδική έκθεση «Η σημασία τού να είσαι ζώο», σε επιμέλεια Μαρίας Γιαγιάννου και καλλιτεχνική διεύθυνση Γιώργου Τζάνερη, παρουσιάστηκε στην γκαλερί Genesis (Χάρητος 35, Κολωνάκι, 12-28/5/16) και βασίστηκε στο ομότιτλο δοκίμιο της επιμελήτριας στο βιβλίο «Μεταμοντέρνο Σώμα» (συλλογικό, Γαβριηλίδης 2016) όπου μελετά το φαινόμενο της θηριανθρωπίας στις εικαστικές τέχνες.

Ακολουθεί μια συνοπτική παρουσίαση δείγματος των έργων, λίγα λόγια για τους δώδεκα συμμετέχοντες εικαστικούς, που προσέγγισαν με τις μοναδικές ερμηνείες τους αυτό το μορφικό και υπαρξιακό κράμα, ιδιαίτερα διαδεδομένο στη σύγχρονη τέχνη και γενικότερα στη μεταμοντέρνα εικονογραφία του αστικού πολιτισμού: τη σύμπτυξη του ανθρώπινου σώματος με το ζωϊκό.

.

Θεόφιλος Κατσιπάνος

Θεόφιλος Κατσιπάνος_Συμπτώσεις σε ένα δέντρο_2016

Ο Θεόφιλος Κατσιπάνος στο τρίπτυχο έργο του «Συμπτώσεις σε ένα δέντρο» φωλιάζει στις κουφάλες, τα κλαδιά και τις ρίζες ενός πυκνοκατοικημένου δέντρου τρυφερές ανθρώπινες μορφές, αθώα αγρίμια, που μέσα από τις συμπτώσεις μιας ονειρικής παραδοξολογίας ενώνονται νωχελικά με τις φυλλωσιές και τα ζώα του δάσους.

.

Μάριον Ιγγλέση

Μάριον Ιγγλέση_Vertebrae_2016

Η Μάριον Ιγγλέση στο πολυμορφικό γλυπτό της «Vertebrae» προσεγγίζει την ενδότερη φυσιολογία ενός αυτοσχέδιου ανθρωποζωϊκού υβριδίου, συνδέοντας πήλινους σπονδύλους σε μια λευκή ραχοκοκκαλιά, που θα μπορούσε να ανήκει στη συλλογή ενός φανταστικού μουσείου φυσικής (;) ιστορίας. Σαν ένα κομπολόι για προσευχές που ενώνουν την προϊστορία με τον φουτουρισμό.

.

Παντελής Χανδρής

Παντελής Χανδρής_Υπόστασις_2009

Ο Παντελής Χανδρής στο γλυπτό του από την ενότητα «Υπόστασις» κυριολεκτικά συστρέφει την ανθρώπινη υπόσταση, φέρνοντας τη διογκωμένη ανθρώπινη κεφαλή σε μια υπνωτιστική επικοινωνία με έναν κορμό πτηνού. Ο άνθρωπος είναι μια συρραφή από μέλη, μια συμπλοκή φύσεων – το ζώο, η μάσκα, το «καθιστόζωο» (όπως έγραφε ο Νίκος Καρούζος) – που αναζητά αυθόρμητα τη θηλή-πηγή της αληθινής καταγωγής του.

.

Μαριάννα Τρώντσιου

Marianna Trontsiou_Gold is proved by fire_pencil and gold on paper_H simasia tou na eisai zwo_12-28May-smaller

Η Μαριάννα Τρώντσιου στο έργο της «Gold is proved by fire» μελετά την διφυή υπόσταση του ανθρώπου, τοποθετώντας πάνω σε ένα σώμα βοοειδούς δύο ανδρικά σιαμαία κεφάλια. Διπλό σώμα, αλλά και διπλός νους σε μια στασιμότητα δύο κατευθύνσεων. Η ανοίκεια σύνδεση ενισχύεται από την διατήρηση της ήρεμης στοχαστικότητας των ανθρώπινων κεφαλιών παρά το γεγονός ότι φύονται σ’ ένα μάλλον άβολο κορμί.

.

Γιώτα Ανδριάκαινα

Giota Andriakaina_Unfinished II_Νήμα σε ύφασμα

Η Γιώτα Ανδριάκαινα κεντάει τις γέφυρες ανθρώπων και ζώων με έκδηλη ευαισθησία, δίνοντας στον θηριάνθρωπό της τον ρόλο ενός αγγέλου-προστάτη. Ο ρινόκερος αγκαλιάζει το ευάλωτο και γυμνό ανθρώπινο πρόσωπο πίσω από τις αιμάτινες κλωστές και μαζί με το άγριο πτηνό υπόσχονται μια πνευματική διέξοδο σ’ εκείνον που, παλεύοντας, άνω θρώσκει.

.

Κυριακή Μαυρογεώργη

Mavrogeorgi_I didn' t know about you_2016

Η Κυριακή Μαυρογεώργη στο πορσελάνινο μικρογλυπτό της «I didn’ t know about you» ντύνει ένα ελαφοκόριτσο με την ολόλευκη δαντέλα της παρθενίαςκαι της δίνει για συντροφιά έναν ανησυχαστικά μικροσκοπικό ανδρίσκο-πετ. Το ζήτημα της ετερότητας τίθεται με ζοφερή κομψότητα μέσα από την αλλόκοτη διαφορά μεγεθών, από τη μεταβλητή σημασία της διαφοράς των φύλων και βεβαίως μέσα από την ανατρεπτικά γαλήνια ένωση με το ζώο.

.

Λεωνίδας Γιαννακόπουλος

Leonidas Giannakopoulos_Anima(L)2016,inkon paper 29,5x23,5cm

Ο Λεωνίδας Γιαννακόπουλος στο έργο του «Anima(l)» μεταμορφώνει υπαινικτικά μία γυναικεία καλλονή σε λεοπάρδαλη. Το κηλιδωμένο μάγουλο, η υποκίτρινη νότα στο μάτι, ο ελάχιστα μακρύτερος κυνόδοντας σπρώχνουν το πλάσμα σε έναν άλλο κόσμο ομορφιάς, που ανήκει ακόμα στην Πόλη αλλά προσβλέπει σε μιαν ελευθερία εκτός. Εκτός κι αν η πορεία της μεταμόρφωσης είναι αντίστροφη, οπότε η X-Woman χάνει την αιλουροειδή της φύση για να της μείνει εντέλει μόνο ένα φτερό παγωνιού.

.

Διαμαντής Σωτηρόπουλος

Diamantis Sotiropoulos_Piranha_H simasia tou na eisai zwo_12-28May2016

Ο Διαμαντής Σωτηρόπουλος στο σχέδιό του «Piranha», σε ένα μετα-αισώπειο στιγμιότυπο, επιστρατεύει τη λειτουργία του σατιρικού σκώμματος για να εμπαίξει την πολιτική εξουσία και να καθρεφτίσει στο ανθρωποφαγικό του εικόνισμα (καθότι πιράνχα χωρίς αναστολές) τους αξιωματούχους της βαρυφορτωμένης κι ακοίμητης αλαζονείας.

.

Χαρίτων Μπεκιάρης

Χαρίτων Μπεκιάρης_the little witch_pencil on paper_H simasia tou na eisai zwo

Ο Χαρίτων Μπεκιάρης στο λεπτοτέχνημά του «The little witch» μάς εισάγει σε ένα βικτωριανό σκηνικό, το οποίο εξαρχής ανατρέπει δίνοντας στην ηρωίδα του υβριδικό προφίλ. Η μικρή του μάγισσα είναι μια αιθέρια γατογυναίκα που μοιάζει να διασχίζει έναν διάδρομο με πίνακες (ή ίσως γιγαντο-οθόνες σε μια ακόμα πιο postmodern ερμηνεία), στον κλυδωνιζόμενο από πνεύματα Οίκο των Άσερ. Σκέτος άνθρωπος; Never more!

.

Σταυρούλα Παπαδάκη

Σταυρούλα Παπαδάκη_Άτιτλο_2016

Η Σταυρούλα Παπαδάκη, διατηρώντας μια άμεση σχέση με το κόμικ, επιτρέπει στην εσωτερικότητα του ανθρώπινου σώματος να ξεσπάσει σε έναν καταρράκτη από ζωικά σπλάχνα, που αναπαράγουν τον εαυτό τους. Μια μελέτη υπαρξιακής βιολογίας, όπου ο οφθαλμός μετατρέπεται σε γουρούνι και η φυσιολογία του μυστήριου κορμιού διαχέεται στο σύμπαν μη χωρώντας πουθενά αλλού.

.

Αλίκη Παππά

Aliki Pappa_Give me the love of an orchestra_κάρβουνο σε καμβά_ 205x75cm

Η Αλίκη Παππά στο έργο της «Give me the love of an orchestra», στροβιλίζοντας με άνεση το κάρβουνο πάνω στον καμβά, στοιβάζει στο ιερό της τοτέμ την απόλυτη φατρία των αδελφών ειδών. Ένα κεφάλι κουκουβάγιας στο νευραλγικό σημείο της σύνθεσης και γύρω θαλάσσια, ιπτάμενα και χερσαία ζώα, όλα στηριγμένα χαλαρά στη δύναμη μιας υπερκόσμιας προσευχής. Οι ανθρώπινες παλάμες συναντιούνται σε θέση πνευματικής ανάτασης, ενώ ο κόσμος των ζώων μας κοιτάζει ευθύβολα.

.

Αλέξανδρος Μαγκανιώτης

Alexandros Maganiotis_Oikogeneia_H simasia tou na eisai zwo_12-28.5_genesis

Ο Αλέξανδρος Μαγκανιώτης στο έργο του «Οικογένεια» απεικονίζει ένα κλασικό φωτογραφικό στιγμιότυπο, όπου τίποτε δεν είναι «κλασικό». Μια οικογένεια γιορτάζει τις απόκριες, όμως η ζωανθρωπική τους φύση δεν είναι μεταμφίεση. Οι τρεις αιλουροειδείς συγγενείς είναι απροβλημάτιστα αιλουροειδείς. Κουστουμαρισμένοι γιορτάζουν τη γιορτή της απόκρυψης του αληθινού εαυτού, καθώς –σε αντίθεση ίσως με τις προθέσεις τους– τον αποκαλύπτουν. Ανάμεσα στις κουκκίδες της επιφάνειας κρύβονται γράμματα, απόπειρες επικοινωνίας.

***

.

Το δοκίμιο «Η σημασία τού να είσαι ζώο»,

αποσπάσματα από το οποίο διάνθισαν και την έκθεση,

περιέχεται στον συλλογικό τόμο «Μεταμοντέρνο Σώμα«

τον δεύτερο της σειράς για το Μεταμοντέρνο στη Σύγχρονη Τέχνη.

Τα τέσσερα δοκίμια του βιβλίου υπογράφουν οι:

Μαρία Γιαγιάννου (εικαστικά), Γιώργος Λαμπράκος (λογοτεχνία),

Δημήτρης Νάκος (κινηματογράφος), Θωμάς Συμεωνίδης (θέατρο)

και το επίμετρο η Πέπη Ρηγοπούλου.

Το έργο του εξωφύλλου είναι της Κυριακής Μαυρογεώργη.

Μεταμοντέρνο Σώμα_2016_Γιαγιάννου, Λαμπράκος, Νάκος, Συμεωνίδης

***

Η σημασία τού να είσαι ζώο // 12 – 28 Μαΐου

Η gallery genesis

παρουσιάζει την ομαδική έκθεση

.

Η σημασία τού να είσαι ζώο

Σύλληψη – Επιμέλεια: Μαρία Γιαγιάννου

.

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Γιώργος Τζάνερης

Εγκαίνια: Πέμπτη 12 Μαΐου 2016 / Ώρα 20:00

Διάρκεια: 12 Μαΐου έως 28 Μαΐου 2016

.

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες:

Αλέξανδρος Μαγκανιώτης

Αλίκη Παππά

Γιώτα Ανδριάκαινα

Διαμαντής Σωτηρόπουλος

Θεόφιλος Κατσιπάνος

Κυριακή Μαυρογεώργη

Λεωνίδας Γιαννακόπουλος

Μαριάννα Τρώντσιου

Μάριον Ιγγλέση

Παντελής Χανδρής

Σταυρούλα Παπαδάκη

Χαρίτων Μπεκιάρης

.

  Την Πέμπτη 12 Μαΐου 2016, στις 20.00 εγκαινιάζεται στη γκαλερί Genesis (Χάριτος 35, Κολωνάκι) η έκθεση «Η σημασία τού να είσαι ζώο», σε επιμέλεια Μαρίας Γιαγιάννου. Αφορμή για την έκθεση αποτελεί το ομώνυμο δοκίμιο της επιμελήτριας στο βιβλίο «Μεταμοντέρνο Σώμα» (συλλογικό, Γαβριηλίδης 2016) όπου μελετά το φαινόμενο της θηριανθρωπίας στις εικαστικές τέχνες.

  Δώδεκα νέοι Έλληνες καλλιτέχνες προσεγγίζουν ένα εξαιρετικά διαδεδομένο φαινόμενο στα σύγχρονα εικαστικά: τη σύμπτυξη του ανθρώπινου σώματος με το ζωϊκό. Η μεγάλη συχνότητα και ποικιλία της εμφάνισης του μορφικού κράματος που αποκαλείται θηριανθρωπία ή ζωομορφισμός, στην τέχνη και γενικότερα στη μεταμοντέρνα εικονογραφία του αστικού πολιτισμού, συνοψίζεται σε μια εικαστική έκθεση που συγκεντρώνει παραλλαγές της απεικόνισης αυτού του υβριδικού θέματος. Η έκθεση «Η σημασία τού να είσαι ζώο» παρατηρεί και καταγράφει τη σύγχρονη κορύφωση των αναπαραστάσεων του Θηριανθρώπου μέσα από δώδεκα μοναδικές εικαστικές ματιές που «εικονογραφούν» το ερώτημα γιατί αυτός ο μορφικός προβληματισμός, που είναι εντελώς πρωτόγονος, αποκτά τόση σημασία σήμερα και γιατί ένα τέτοιο ανάμικτο σώμα μπορεί να ονομαστεί μεταμοντέρνο.

  Προστατευτικοί ρινόκεροι, αξιωματούχα ψάρια, καλοντυμένα αιλουροειδή, στοχαζόμενοι πτηνάνθρωποι, μασκοφορεμένα ελάφια, άνδρες-πεταλούδες, γουρούνια που μπλέκονται σε ανθρώπινα σπλάχνα, σκελετοί υβριδίων, γενεαλογικά δέντρα ζωανθρώπων, τοτέμ της μεγάλης ανάμικτης φατρίας των θηλαστικών, κατακερματισμένα ανθρώπινα σώματα με ζωϊκά αξεσουάρ, μελαγχολικές φιγούρες υβριδικών αγγέλων˙ όλα αυτά τα μοναδικά πλάσματα επιβιβάζονται σε μια νέα κιβωτό διάσωσης, κατασκευασμένη από ακέραια φαντασία, με προορισμό ένα νέο είδος ελευθερίας. Έργα ζωγραφικής και γλυπτικής, διαφόρων διαστάσεων και υλικών, θα δώσουν στον θεατή μια πολυσυλλεκτική αλλά εστιασμένη εικόνα, μια συλλογή αισθητικών και υπαρξιακών δεδομένων για να σκεφτεί τη σχέση του με τον εαυτό, με το ζώο, με την τέχνη.

  Από τους ζωόμορφους θεούς της αιγυπτιακής θρησκείας και τις μεταμορφώσεις του Οβιδίου μέχρι την «αντίστροφη» γοργόνα του Μαγκρίτ και τον συναρπαστικά ανοίκειο κόσμο του Ερνστ˙ από τις υποκουλτούρες των Furries και των Therians και τις βιτρίνες των καταστημάτων με τα ζωόμορφα μανεκέν μέχρι τη ζωώδη δύναμη των cyborgs και τον «Αστακό» του Λάνθιμου, ο άνθρωπος διεκδικεί μια όλο και πιο στενή σχέση με το ζώο που τον κατοικεί. Ο Έλλην Ζωάνθρωπος εκπροσωπείται εδώ από τον σύγχρονο εικαστικό, ο οποίος «έχει αναλάβει να παίξει τον ρόλο του ως Καλλιτέχνης σε μια κατεξοχήν χρησιμοθηρική κοινωνία, η οποία τον αντιμετωπίζει ως ναρκισσιστικό παγώνι αλλά και ως ανήμερο θηρίο, ενώ συχνά τον ενσωματώνει ως pet στο όραμα του “ποιοτικού ελεύθερου χρόνου” και της γρήγορης, ανώδυνης χρήσης του. Επιπλέον, η ατομική ιδιοσυγκρασία του καθενός θέλει να φυτρώσει και να ανθίσει. Όσο κι αν απομακρύνει την αυτοεικόνα του από κάθε επινοημένο του έργο, ο δημιουργός δεν παύει να προβάλλει πάνω του έναν από τους πιθανούς εαυτούς του. Πάνω στο σώμα του έργου και άρα στο δικό του σώμα, ο σύγχρονος εικαστικός ζωγραφίζει την πολυδιάσπαση της μεταμοντέρνας ψυχής» (απόσπασμα από το δοκίμιο).

  Οι εικαστικοί: Αλέξανδρος Μαγκανιώτης, Αλίκη Παππά, Γιώτα Ανδριάκαινα, Διαμαντής Σωτηρόπουλος, Θεόφιλος Κατσιπάνος, Κυριακή Μαυρογεώργη, Λεωνίδας Γιαννακόπουλος, Μαριάννα Τρώντσιου, Μάριον Ιγγλέση, Παντελής Χανδρής, Σταυρούλα Παπαδάκη, Χαρίτων Μπεκιάρης, υπογραμμίζουν με τις ιδιαίτερες ερμηνείες τους την τεράστια σημασία τού να είμαστε ζώα. Μέχρι τις 28 Μαΐου 2016 στην γκαλερί Genesis (Χάριτος 35, Κολωνάκι).

Leonidas Giannakopoulos_His royal calmness_2016 ink on paper_25,5x36cm_H simasia tou na eisai zwo

Λεωνίδας Γιαννακόπουλος / His Royal Calmness / Μελάνι σε χαρτί/ 2016 

Kyriaki Mavrogeorgi_Self portrait _opus49_H simasia tou na eisai zwo_12-28.5

Κυριακή Μαυρογεώργη/ Self-portrait Opus 49/ Πορσελάνη και γιαπωνέζικο ριζόχαρτο/ 2016.

SONY DSC

Σταυρούλα Παπαδάκη / Άτιτλο / Μελάνι σε χαρτί / 2016

KATSIPANOS--THEOFILOS   __ 50 X 38

Θεόφιλος Κατσιπάνος / Συμπτώσεις σε ένα δέντρο / Ακρυλικό και λάδι σε καμβά / 2016

Pantelis Xandris_H simasia tou na eisai zwo-Genesis 12-28 May

Παντελής Χανδρής / Υπόστασις / Πολυεστερική ρητίνη και χρώμα / 2003

Marianna Trontsiou_Silence is Gold_pencils and gold on paper_H simasia tou na eisai zwo_12-28.5 Genesis

Μαριάννα Τρώντσιου / Silence is gold / Μολύβι και φύλλα χρυσού σε χαρτί / 2016

.

*Στο fb-event περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση

.

*Πληροφορίες για τη συλλογή δοκιμίων «Μεταμοντέρνο Σώμα»,

όπου συμπεριλαμβάνεται το δοκίμιο «Η σημασία τού να είσαι ζώο».

Μόλις κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία

και θα διατίθεται στον χώρο της έκθεσης.

Τα τέσσερα δοκίμια του βιβλίου υπογράφουν οι:

Μαρία Γιαγιάννου (εικαστικά), Γιώργος Λαμπράκος (λογοτεχνία),

Δημήτρης Νάκος (κινηματογράφος), Θωμάς Συμεωνίδης (θέατρο)

και το επίμετρο η Πέπη Ρηγοπούλου.

Μεταμοντέρνο Σώμα_2016_Γιαγιάννου, Λαμπράκος, Νάκος, Συμεωνίδης

 

Κυριακή Μαυρογεώργη

Before Dawn 

Έκθεση γλυπτικής: Κυριακή Μαυρογεώργη

Γκαλερί Genesis/ έως 18.10.15

kyriaki mavrogeorgi-before dawn 2015

Η γνωριμία με τον υβριδικό πληθυσμό από ύπουλα μπιμπελό, που μετεωρίζονται στην γκαλερί Genesis, περνάει μέσα από την τέχνη του υπαινιγμού, τρυφερή και μαζί ανησυχαστική. Οι τοσοδούλικες πορσελάνινες αφηγήσεις της Κυριακής Μαυρογεώργη ξανοίγονται στους ωκεανούς της μνήμης, που ανασυνθέτει (με τις απαραίτητες παρα/μεταμορφώσεις) τη σχέση με την οικογένεια, με το άλλο φύλο, με το άλλο ζώο.

Οι φωτογραφίες των έργων της (από τον φωτογράφο Χριστόφορο Δουλγέρη) είναι θαυμάσιες, όμως δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την σωματική εμπειρία. Είναι εικόνες που μεγεθύνουν κάτι που οφείλει να είναι ελάχιστο. Κι εκεί, πάνω στο ελάχιστο, είναι που ανακαλύπτουμε, με το γυμνό μας μάτι, τα χιλιοστά που κάνουν τη διαφορά στην ψυχική μας απόκριση. Για μια εβδομάδα ακόμα στην γκαλερί Genesis, ο επισκέπτης μπορεί να γίνει Γκιούλιβερ στη χώρα των Λιλιπούτειων, για να δει, αντίστροφα, πόσο περίεργα μικρούλης στην πραγματικότητα είναι.

kyriaki mavrogeorgi2-before dawn 2015-crop

kyriaki mavrogeorgi3-before dawn 2015

litsa mavrogeorgi_far away from home_2012

BEFORE DAWN-crop

Genesis Gallery

Χάριτος 35, Κολωνάκι

Tuesday – Thursday – Friday 10:30 – 21:00
Wednesday – Saturday 10:30 – 15:00

*

Αυτό που δεν είναι || Έκθεση Κατερίνας Παπαζήση @ Πραξιτέλους 31

.

|Αυτό που δεν είναι|

Κατερίνα Παπαζήση

Ατομική Έκθεση

.

Επιμέλεια: Γωγώ Βουδούρη – Μαρία Γιαγιάννου

 Κατερίνα Παπαζήση_Με δίχως

Σχετικά με την δουλειά της Κατερίνας Παπαζήση, διαβάστε το κείμενο «Το Κενό της Ρουθ», όπως δημοσιεύεται στη Bookpress από τη Μαρία Γιαγιάννου.

*

Την Παρασκευή 28 Νοεμβρίου, στις 20:30 μ.μ., εγκαινιάζεται η πρώτη ατομική έκθεση της Κατερίνας Παπαζήση με τίτλο «Αυτό που δεν είναι», σε επιμέλεια Γωγώς Βουδούρη και Μαρίας Γιαγιάννου. Η έκθεση θα πραγματοποιηθεί στο εργαστήριο της εικαστικού (Πραξιτέλους 31, 2ος όροφος) και θα διαρκέσει έως τις 23 Δεκεμβρίου 2014.

Η Κατερίνα Παπαζήση αφιερώνει την εικαστική της πρόταση στο Σώμα και την Πόλη. Το φωτογραφικό κολάζ και η ζωγραφική είναι τα βασικά της εργαλεία, μέσω των οποίων μας συστήνει σε μια κατακερματισμένη σωματική επικράτεια, η οποία καταλαμβάνει όλη την γκάμα των μεγεθών τελάρου. Καθώς μελετά τα σημεία της ένωσης των σωμάτων αλλά και του διχασμού τους, η καλλιτέχνις ανακαλύπτει τη σημασία του Κενού˙ του κατεξοχήν μη-τόπου όπου παίζεται η επιθυμία και η επικοινωνία.

Κατερίνα Παπαζήση_Αλγηδόνα

 

Πάνω και ανάμεσα στα κελύφη που μας περιβάλλουν ως δεύτερο δέρμα, η Παπαζήση βρίσκει μια σειρά γραμμών/κενών/διακοπών, απ’ όπου εκβάλλει το εσωτερικό του κτιρίου, απ’ όπου αναδύεται ένας εν ενεργεία διάλογος ανάμεσα στο άψυχο κτίριο και τη ζωή που υποδέχεται. Ορίζει τα οικοδομικά υλικά των σχέσεων που μας χτίζουν και, ως εκ τούτου, μας γκρεμίζουν, ενώνοντας το αστικό τοπίο με «το δέρμα που κατοικεί». Ανατρέποντας τον Spazialismo του Lucio Fontana – αφού εδώ, ό,τι μοιάζει με σχισμή είναι στ’ αλήθεια το σημείο της ένωσης – επιχειρεί να μας αποκαλύψει το βάθος της επιθυμίας, ως αντίστιξη στην πραγματικότητα που, κατά την καλλιτέχνιδα, έχει γίνει μια ατέλειωτη επιφάνεια.

Invitation_Katerina Papazissi_Duration 28.11-23.12

 «Αυτό που δεν είναι» είναι ακριβώς αυτό που «είναι»: ο χώρος που αναπνέει μεταξύ μας και μας προσφέρεται για να τον γεμίσουμε. Όπως, στην προκειμένη περίπτωση, ο χώρος όπου δημιουργούνται οι προϋποθέσεις της επικοινωνίας είναι ο ίδιος ο τόπος της ανάδυσης των έργων, το εργαστήριό της˙ ιδανικό σημείο ώστε να συναντηθεί ο θεατής με τον δημιουργό μέσω της τέχνης.

Κατερίνα Παπαζήση_Αδιάκοπη Διακοπή

*

 Ώρες Λειτουργίας:

Δευτέρα-Παρασκευή 17:00-21:00,

Σάββατο 12:00-16:00 & κατόπιν συνεννόησης

Χώρος:

Πραξιτέλους 31, Αθήνα, 2ος όροφος

Επικοινωνία:

6943905953, 6936711143, 210 3236071

email: m.yiayiannou@gmail.com

email: georgia@medianeras.gr

email: katerinapapazissi@gmail.com

+

Fb event

 Καλώς να ορίσετε!

.