Η Κουνελόσκαλα / Παραμύθι 4+

Η ΚΟΥΝΕΛΟΣΚΑΛΑ

Μαρία Γιαγιάννου

Εικονογράφηση: Κώστας Θεοχάρης

4+

Σελίδες: 48, Εξώφυλλο: Σκληρόδετο, Διάσταση: 26,5×28,5, Τιμή: 14,00 €, ISBN: 978‐960‐594‐075‐1

Ο Τρούφης είναι ένα γλυκό και πολύ τυχερό κουνέλι. Έχει έναν υπέροχο κήπο όπου φυτρώνουν γράμματα, αριθμοί και χρώματα! Αλλά και με τη μαγική ικανότητα που έχουν τα αυτιά του, βοηθά τους άλλους όταν το έχουν ανάγκη. Αν θέλεις να μάθεις την ιστορία του, δεν έχεις παρά να ακολουθήσεις το μικρό κουνέλι στο ταξίδι του. Θα συναντήσεις πλάσματα παράξενα και θα γνωρίσεις πρόσωπα σπουδαία.


Ο Τρούφης, το κουνέλι της ιστορίας μας, έχει τη μαγική ικανότητα να μεταμορφώνει τα αυτιά του σε σκάλα για να ανεβαίνει ψηλά όποιος έχει ανάγκη – εκτός, αλίμονο, από τον ίδιο! Ζει με την οικογένειά του σε έναν κήπο με ένα γραμματόδεντρο, ένα χρωματόδεντρο και ένα αριθμόδεντρο. Του λείπει όμως ένα μουσικόδεντρο κι έτσι μια μέρα ξεκινάει για την αγορά όπου θα βρει νότες για να σπείρει. Ο δρόμος του ως εκεί είναι σπαρμένος με διάσημες προσωπικότητες των γραμμάτων, των χρωμάτων και των αριθμών, όπως ο Ισαάκ Νεύτων, η Φρίντα Κάλο, ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Επίκουρος και η Μαρία Κάλλας, αλλά και άλλα παράξενα πλάσματα, όπως τα Τρελόσωστα.

Ένα πρώτο ταξίδι αυτογνωσίας για το μικρό κουνέλι, όπου θα μάθει όχι μόνο να βοηθάει αλλά και ότι δεν χρειάζεται να ανεβαίνεις πάντα ψηλά για να είσαι ευτυχισμένος – η φιλία και η σοφία πατάνε γερά τα πόδια τους στη γη.

*


Η κουνελόσκαλα είναι ένα παραμύθι που αξιοποιεί το μοτίβο της σκάλας για να προτείνει νέες χρήσεις της. Θέμα του βιβλίου είναι η αγάπη για τους άλλους αλλά και για τα γράμματα, τα χρώματα και τους αριθμούς, που αποτελούν τις γέφυρες του μικρού παιδιού προς τις πρώτες γνωστικές του προκλήσεις. Είναι το πρώτο βιβλίο για παιδιά από τη συγγραφέα Μαρία Γιαγιάννου, με τη δημιουργική και γεμάτη τρυφερή παιδικότητα εικονογράφηση του Κώστα Θεοχάρη.

Ένα παραμύθι γραμμένο και εικονογραφημένο έτσι ώστε, με την ανάγνωση του γονέα, να κάνει το παιδί προσχολικής‐πρωτοσχολικής ηλικίας να ακολουθήσει τον ευαίσθητο και δυναμικό κούνελο. Ένα πρωτότυπο, δημιουργικό παραμύθι που προτείνεται ως μια τρυφερή επαφή του παιδιού με την ομορφιά και τις προκλήσεις της τέχνης και της γνώσης, αλλά και ως ένα κάλεσμα προς την ομαλή αυτονόμησή του.

*


Η Μαρία Γιαγιάννου σπούδασε Επικοινωνία & ΜΜΕ, Πολιτιστική Διαχείριση και Φιλοσοφία της Τέχνης. Είναι συγγραφέας και θεωρητικός τέχνης. Επιμελείται εικαστικές εκθέσεις και άλλα πολιτιστικά events. Έχει συνεργαστεί με γκαλερί, διαφημιστικές εταιρείες, περιοδικά και εφημερίδες. Είχε τη σύλληψη και την επιμέλεια των Booknotes (33 μουσικές βιβλιοπαρουσιάσεις) στο Jazz Point και στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων (2016‐18). Έχει εκδώσει εννιά βιβλία: «Το μέλος φάντασμα» (Μυθιστόρημα, Μελάνι 2020), «Κλάρα Σούμαν: τα χαρισματικά πρόσωπα μιας υπερμαριονέτας» (Θέατρο, Μελάνι 2018), «Άνγκρια» (Θέατρο, Μελάνι 2016), «Μεταμοντέρνο Σώμα» (Δοκίμιο, Συλλογικό, Γαβριηλίδης 2016), «Μπαλαντέρ» (Νουβέλα, Μελάνι 2015), «Μεταμοντέρνος Έρως» (Δοκίμιο, Συλλογικό, Γαβριηλίδης 2014), «Εκτός Εαυτού» (Θέατρο, Σμίλη 2013), «Μελανίππη» (Μυθιστόρημα, Σμίλη 2012), «Ο Ταξιδιώτης του Άλλοτε» (Πεζοποιήματα, Κάκτος 2006). Κείμενά της πάνω στη δουλειά εικαστικών καλλιτεχνών δημοσιεύονται σε καταλόγους εκθέσεων και λοιπά κείμενα σε λογοτεχνικά περιοδικά. Στο θέατρο έχουν παρασταθεί τα έργα της: «Όχι μουσική» (μέρος συλλογικού έργου «629», σκην. M. Gelardi, Festival Teatrodi Napoli, 2019), «Κλάρα Σούμαν: τα χαρισματικά πρόσωπα μιας υπερμαριονέτας» (σκην. Μ. Φιορέντζης, Θέατρο της οδού Κυκλάδων Λευτέρης Βογιατζής, 2018), «Άνγκρια» (σκην. Κ. Αρβανιτάκης, Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν, Φεστιβάλ Αναλόγιο 2016), «Κάλλας: εκποίηση» (απόσπασμα στο «Woman», σκην. Κ. Αρβανιτάκης, Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν, 2014), «Εκτός Εαυτού» (σκην. Γ. Γιανναράκος, Θέατρο του Νέου Κόσμου 2013‐2014, Νομισματικό Μουσείο 2013, Camp 2013 και σκην. Κ. Αρβανιτάκης, Θέατρο Συν Κάτι, 2010), με το ραδιοφωνικό έργο «Πανδώρα» συμμετείχε στο Gran Prix της Διεθνούς Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (σκην. Εμ. Κουτσουρέλης, URTI 2012, για την ΕΡΤ), «Μιούζικαλ Τσέπης» (τρεις μονόλογοι, σκην. Μ. Μητρούσης, 41 Street, 2009‐10). Το 2014 διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ΕΚΔΙΘ (Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου). Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. «Η κουνελόσκαλα» είναι το πρώτο της παραμύθι.


Ο Κώστας Θεοχάρης ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Είναι εικονογράφος, designer, καλλιτέχνης και τυπογράφος. Το έργο του καλύπτει ένα ευρύ φάσμα εφαρμογών, εστιάζοντας στην εικόνα και την απόδοσή της. Έχει συνεργαστεί με πολλούς εκδοτικούς οίκους, δημιουργικά γραφεία, εταιρείες και συμμετείχε σε προσωπικά και συλλογικά καλλιτεχνικά project για τα οποία έχει λάβει κατά καιρούς αρκετά βραβεία. costasillustrations.com, Instagram/costasillustrations, Behance/costas theoharis

Μπορείτε να το παραγγείλετε από όλα τα Βιβλιοπωλεία ή από τις εκδόσεις Καλέντη: email: info@kalendis.gr Τηλέφωνο: 210‐9638790.

Ίχνος από λευκό Titanium

Titanium Yiayiannos Gallery (1987-2015)

Σαν να θέλω να χωρέσω ένα μυθιστόρημα σε μια φράση, ξεκινώ:

Το 1987, στον αριθμό 44 της Βασιλέως Κωνσταντίνου, η γκαλερί Titanium άνοιξε τις πόρτες της. Μπορώ σήμερα να πω ότι ήταν η πιο εντυπωσιακή γκαλερί που έχω δει στη ζωή μου, συμπεριλαμβανομένων αιθουσών στην Ευρώπη και τη Νέα Υόρκη. Δεν φταίει μόνο που την έζησα από τα εννιά μου μέχρι το 2015 σε καθημερινή σχεδόν βάση και άρα, αυτονόητα, την αγαπούσα με εμπειρία κάθε οριζόντιας και κάθετης γραμμής της. Είναι που οι ευρύχωροι διάδρομοι, μ’ εκείνο το συγκλονιστικό αίθριο με τη στριφογυριστή σκάλα και τις κροκάλες, σχημάτιζαν ένα αληθινό τυχερό πέταλο. Οι μαγνητικοί πόλοι του κατέληγαν στην πρόσοψη, απέναντι από το άγαλμα του Τρούμαν. Ο μαγνήτης είχε δύναμη, η Αθήνα ερχόταν. Ο ένας αρωματισμένος με αέρα προοπτικής, ο άλλος διανοούμενος, οι καλλιτέχνες, οι επιχειρηματίες, οι πολιτικοί, οι περαστικοί, η γυναίκα που κοιτούσε κάθε μέρα το έργο απ’ έξω ώσπου της χαρίστηκε, οι φιλόδοξοι, οι τεχνοκριτικοί, το παιδί, οι αβανγκάρντ χορευτές (πρώτη φορά που είδα γυμνή περφόρμανς ήταν εκεί), ο έμπορος με τα παλιά παιχνίδια, οι φαντεζί ή οι διακριτικές διασημότητες, θυμάμαι και τον Αρκά με ένα μαύρο παλτό, οι ποιητές, θυμάμαι και τον Ελύτη, φυσικά τον Καρούζο, ηθοποιοί πολλοί, θυμάμαι την Ειρήνη Παππά, τη Μελίνα Μερκούρη και ο μουσικός, ο φοιτητής, ο παλιός φίλος από το εξωτερικό, ο ερωτύλος, ο είρων και ο δειλός, ο πρίγκηψ και ο φτωχός, ο αδαής και ο παράφρων, θυμάμαι μετέπειτα και κάποια φυσιογνωμία ναυαγισμένη στη γκρίζα ζώνη της τρέλας, και φυσικά οι εικαστικοί καλλιτέχνες – κάθε έκθεση και μία μικρή εποχή.

Ένιωθες λοιπόν ότι ο κόσμος που συνέρρεε ενδιαφερόταν και για τον άνθρωπο και για την τέχνη (τότε ακόμα ήθελε και να την αποκτήσει), πίστευε στην αξία της – με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πίστευε. Το φιλότεχνο κοινό της εποχής αντάλλασσε μεγαλόφωνα απόψεις (ο Αριστείδης χαμηλόφωνα). Κι εγώ ήμουν εκεί. Οι δύο μεγάλες βιτρίνες φιλοξενούσαν τους πιο εντυπωσιακούς πίνακες της εκάστοτε έκθεσης. Και έξω να στεκόσουν, μπορούσες να πεις ότι επισκέφτηκες έκθεση, ότι υπήρξες μάρτυρας σε αισθητικό και συναισθηματικό συμβάν. Δεν θα μιλήσω για την ίδια την τέχνη – ούτε καν για την τέχνη του να στήνεις μια έκθεση, ή για τις περφόρμανς, τις παράλληλες εκδηλώσεις, τις συναυλίες, τις ομιλίες, τις παρουσιάσεις και τη σημασία τους. (Σίγουρα δεν θα μιλήσω εδώ για την παλαβή χαρά που μας έδενε όταν συνεργαζόμασταν με τη Ζώζη Φράγκου στην «οργάνωση παραγωγής», ούτε για την πολύπλευρη και στοργική αφοσίωση της Δάφνης Γιαγιάννου προκειμένου να λάμψουν οι εκθέσεις. Ούτε για τις αξέχαστες εκθέσεις του πατέρα μου, Απόστολου Γιαγιάννου (κανονικές γιορτές για μένα), εκεί από την αρχή ως το τέλος. Ούτε για την πρώτη παρουσίαση του πρώτου βιβλίου μου. Ούτε είναι εδώ το σημείο να μιλήσω για τη στιβαρή στήριξη της αναντικατάστατης Νάνσυς Σιλβέστρου. Ούτε ούτε ούτε – Θεέ μου, πόσα έχω να πω).

Θα περιοριστώ να πω μονάχα πως ήταν χώρος ζωτικός. Ζωτικός και ζωντανός, που άλλαξε μαλακά το πρόσωπό του με αναπόφευκτες ρυτίδες, μαζί με τους καιρούς, μαζί με τους ανθρώπους. Ήταν πολύτιμη για τους καλλιτέχνες, είτε το ήξεραν είτε όχι. Τώρα, που ζούμε μια πολυεπίπεδη παρακμή (και μαζί την παρακμή του πολυεπίπεδου), μια βαθιά υποτιμητική πολιτική απέναντι στον καλλιτέχνη-δημιουργό, την καχυποψία απέναντι στους ενδιάμεσους κρίκους που συμβάλλουν στη διάδοση του καλλιτεχνικού έργου, αλλά και την ειδικότερη απαξίωση της ζωγραφικής, φαίνεται πόσο πολύτιμη ήταν η Titanium.

Δεν θα είναι υπερβολή να πω ότι ήταν πολύτιμη επειδή την έφτιαξε, τη μεγάλωσε, τη στήριξε, την τάισε και την αποχαιρέτισε ο Αριστείδης Γιαγιάννος, ο θείος μου ο Αριστείδης. Τον χάσαμε πέρσι 19 Φεβρουαρίου. Από τα εννιά μου μέχρι τα τριανταπέντε μου, στον χώρο του, ανεβοκατέβαινα τις στριφογυριστές σκάλες, αλώνιζα την πλατεία σαν προαύλιο της γκαλερί, έκανα άλλοτε και κριτική σαν κάτι να ήξερα, μπαινόβγαινα σαν να ήταν κάτι το δεδομένο όλο αυτό, κάτι το αυτονόητο – μια αθωότητα να σουλατσάρεις, να χορεύεις, να καμαρώνεις μέσα στο πολύτιμο. Δεν αρκεί μια ανάρτηση για την Titanium, κανονικά χρειάζεται ένα βιβλίο. Ήθελα όμως να κάνω μια ελάχιστη αναφορά σ’ εκείνη τη φανταστική γκαλερί (που όντως υπήρξε!), επειδή ήταν το πάθος του λατρευτού μας Αριστείδη.

Titanium είναι η διεθνής ονομασία του λευκού στην παγκόσμια χρωματολογία. Το λευκό Titanium είναι η έδρα της ζωγραφικής, ενώ ταυτόχρονα με όποιο χρώμα αναμιχθεί του δίνει φως: αυτό έκανε για τις εκθέσεις του ο Αριστείδης. Το λευκό Titanium είναι το σημείο εκκίνησης της τέχνης. Και είναι τουλάχιστον χρήσιμο να θυμάται κανείς από πού ξεκίνησε.

Εις μνήμην Αριστείδη Γιαγιάννου

19/02/21

Μ.Γ.

  • Η έκθεση με τα ιπτάμενα μαξιλάρια: Βασίλης Βασίλη
  • Η έκθεση με τους πύργους από τραπουλόχαρτα: Σταύρος Ιωάννου
  • Πάρτυ-Καραγκιόζης, όπου Απόστολος (αρ.) και Αριστείδης (δεξ.) Γιαγιάννος εξηγούν το Θέατρο Σκιών στα παιδιά.
  • Η έκθεση με την εγκατάσταση-κοτέτσι: Πέτρος Σοροπάνης
  • Η έκθεση με τον χλοοτάπητα: Γιάννης Bach Σπυρόπουλος
  • Η έκθεση με τα γλυπτά Neon: Αντωνία Παπατζανάκη
  • Η έκθεση με τον λαβύρινθο από νήμα: Δημήτρης Ντζουμάνης
  • Οι υπόλοιπες φωτό από ομαδικές

Νέα κυκλοφορία: «Το Μέλος Φάντασμα» της Μαρίας Γιαγιάννου, εκδ. Μελάνι

Νέα κυκλοφορία: «Το Μέλος Φάντασμα» της Μαρίας Γιαγιάννου, εκδ. Μελάνι

Πάνω στη φθορά των γονιών και την αδυναμία αποδοχής της χτίζεται η παράξενη ιστορία ενός σαραντάχρονου επικοινωνιολόγου, που βλέπει την εταιρική του λάμψη να θαμπώνει, καθώς γίνεται θύμα της προβληματικής του μνήμης. Ένα σπίτι στην επαρχία, απολύτως μοναδικό, θα τινάξει τα πάντα στον αέρα και θα τα ξαναενώσει όταν ο ήρωας θα το κατοικήσει αλλά κυρίως όταν εκείνο θα τον κατοικήσει.

Η περιπέτεια όψιμης ενηλικίωσης του Γιάννου Μ. δεξιώνεται μια περιπετειώδη γραφή: κλασική αφήγηση, αλλά και καταγραφές από σημειωματάριο, ανθρωπολογικές παρατηρήσεις από έναν πίθηκο, εικονοπλασία του ασυνειδήτου, μονόλογοι και ένα μικρό θεατρικό μονόπρακτο φέρνουν τον αναγνώστη στο σταυροδρόμι του ρεαλισμού με την αχαλίνωτη φαντασία.  

Μέλος φάντασμα ονομάζεται το μέλος του σώματος που λείπει κι όμως ενοχλεί σαν να βρίσκεται ακόμα στη θέση του. Μέλος μιας οικογένειας, μέλος ενός σώματος, μέλος μιας ομάδας, μέλος μιας φιλίας. Όταν αποκόβεις όσα αγαπάς, τότε σύντομα ξυπνούν ως φαντάσματα.

*

Αποσπάσματα:

«Ήταν σοκαρισμένος. Οι υπόλοιποι υπάλληλοι τον κοιτούσαν μέσα από τους γυάλινους τοίχους, αλλά κανείς δεν σηκώθηκε να πάει να ρωτήσει. Όχι από αδιαφορία, μα από έλλειψη χρόνου. Με τα μαλλιά του αναστατωμένα, μια βαθιά ρυτίδα στο μέτωπο και σκεπτικά μάτια, έφυγε χωρίς να χαιρετήσει κανέναν, κοινωνώντας ανοιχτά τη βαθιά του απογοήτευση μέσω της σιωπής. Την ώρα που έβγαινε, η πολυάσχολη γραμματέας τον ξεπροβόδισε λέγοντάς του «καλή τύχη, αρχηγέ» και του έστρωσε τα μαλλιά με μια στοργική κίνηση, που τον έκανε να νιώσει σαν τέως πρίγκηπας που μεταμορφώθηκε σε αδέσποτο μπάσταρδο.«

&

«Η μνήμη δεν είναι εντάξει. Είναι εκεί αλλά λείπει. Είναι παιχνιδιάρα αλλά χωρίς να σου πάρει την άδεια. Δεν παίζει μαζί σου, παίζει εις βάρος σου. Είναι άπιαστη σαν το νερό. Αλλά χωράει σ’ ένα κεφάλι. Μέσα της είναι τυλιγμένος όλος ο δρόμος σου. Φίδι που πρέπει να χωρέσει σ’ ένα μικρό καλάθι, ο δρόμος σου είναι κουλουριασμένος σε χίλιες κουλούρες κι αδυνατείς να ξεχωρίσεις την ουρά απ’ το κεφάλι. Η μνήμη σου είναι φτιαγμένη με υλικό εσένα κι όμως το υλικό σου σε προδίδει, ξεφτίζει, φεύγει από τη θέση του, μετατοπίζεται. Στην αρχή όλα γρατζουνίζονται ανεπαίσθητα, σχεδόν ευχάριστα, αργότερα αρχίζουν οι μώλωπες, ύστερα οι κακώσεις κι έπειτα το ψέμα γραπώνει το χθες και το βιάζει ολοσχερώς. Το γδύνει, του αφαιρεί κομμάτια και του κολλάει άλλα, το ξεριζώνει, το βάφει, το φουσκώνει, το αδειάζει, το δένει σ’ ένα σκοινί, μια κλωστούλα ξεφτισμένη δηλαδή ούτε καν σκοινί και το σέρνει, έρμαιο στις δυνάμεις του τυχαίου. Έχει την πλάκα του το Τυχαίο μέχρι να δεις κάποιον να χάνει τον ειρμό, έτσι δεν είναι; Είναι απελευθερωτικό, μια θεοσεβούμενη παραίτηση από τη λογική, ένα αντίο στους ψυχαναγκασμούς και τις υποχρεώσεις. Για δες τώρα όμως, για κοίτα τη καλύτερα την Τυχαιότητα, αυτή τη μάγισσα της αναρχίας, την καμικάζι του ναού και του νου. Τι χαρούμενος βανδαλισμός. Δες πώς βομβάρδισε όλα σου τα κατορθώματα. Δες πώς καγχάζει με το μεράκι σου, με τη σπουδή σου. Δες πώς θέλει να σε ανατρέψει από την ούτως ή άλλως ελάχιστη θεσούλα που καταλαμβάνεις στον βραχύβιο κόσμο σου. Πήγες και σκάλισες, λοιπόν, την ταυτότητά σου πάνω στη μνήμη, το σπουδαίο αυτό υλικό, ώστε να γίνετε ένα. Τώρα τι θα κάνεις; «

Κριτικά Σημειώματα:

Συνεντεύξεις:

  • Στο πλαίσιο της ΔΕΘ βιβλίου, συζήτηση για «Το μέλος φάντασμα» με την Έλενα Μαρούτσου
  • Πέντε λεπτά με έναν συγγραφέα στη Bookpress

Εκδόσεις Μελάνι, τηλεφωνικές παραγγελίες: 21 0364 1638

Απόστολος Γιαγιάννος / Έκθεση γλυπτικής 2017 / το αυγό του ανθρώπου

Η gallery genesis

παρουσιάζει την έκθεση γλυπτικής του

Απόστολου Γιαγιάννου

το αυγό του ανθρώπου

Επιμέλεια: Μαρία Γιαγιάννου

 

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Γιώργος Τζάνερης

Εγκαίνια: Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017 / Ώρα 20:00

Διάρκεια: 21 Σεπτεμβρίου έως 14 Οκτωβρίου 2017

Απόστολος Γιαγιάννος_Πόλεμος_Genesis gallery_210917

Απόστολος Γιαγιάννος, Πόλεμος, ορείχαλκος και οβίδες πυροβόλου άρματος, 2017

 

Την Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017, στις 20:00, εγκαινιάζεται στη γκαλερί Genesis (Χάρητος 35, Κολωνάκι) η έκθεση γλυπτικής του Απόστολου Γιαγιάννου «Το αυγό του ανθρώπου» σε επιμέλεια Μαρίας Γιαγιάννου. Μετά από ογδόντα ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής στην Ελλάδα και το εξωτερικό, μελετώντας πάντα τις δυνατότητες της φόρμας στις δύο και τις τρεις διαστάσεις, και πέντε χρόνια μετά την τελευταία του ατομική έκθεση στην Αθήνα, ο καλλιτέχνης παρουσιάζει αποκλειστικά γλυπτική˙ ένα εντυπωσιακό αλληγορικό ensemble, όπου στο κέντρο δεσπόζει εκθαμβωτικό το Αυγό.

Το αυγό είναι ένα από τα ισχυρότερα σύμβολα της φιλοσοφίας, της μυθολογίας, της λογοτεχνίας. Το τέλειο ελλειψοειδές σχήμα του έχει γίνει αντικείμενο άπειρων εικαστικών πειραματισμών, διάκοσμος αρχαιοελληνικών ζωφόρων, σύμβολο του σουρεαλισμού, μεταμοντέρνο αρχιτεκτονικό περίβλημα. Η επιστροφή στο αυγό, στο καταφύγιο «πριν την αρχή», θα είναι πάντα η φαντασίωση μιας ουτοπίας που υπόσχεται την επανεκκίνηση της ζωής.

Η νέα δουλειά του Απόστολου Γιαγιάννου εστιάζει στην αρχετυπική μορφή του Αυγού, ως μαντικής σφαίρας όπου τα μέλλοντα καθρεφτίζονται στην επιφάνεια από την οποία εκπηγάζουν. Οι οβάλ γυαλιστερές μήτρες, άψογες στο σχήμα και λείες στην αφή, μοιάζουν αδιάρρηκτες. Από μια τέλεια κυκλική οπή – ωσάν το αυγό να μην σπάει αλλά να αποκαλύπτει την πύλη του με το πάτημα ενός κουμπιού ως τεχνολογικό γκάτζετ – ξεπροβάλλουν οι εκπλήξεις μιας απρόοπτης γέννησης. Άλλοτε δυστοπική, άλλοτε ευτοπική, κάθε μορφή βγαίνει στο φως σαν ένας οιωνός για το ανθρώπινο πεπρωμένο.

Η έκθεση αποτελείται από μία πολυμερή γλυπτική εγκατάσταση με αυγά και κοράκια, βασισμένη στην ιδέα της αιώνιας επανάληψης του ίδιου και της διαρκούς παραλλαγής του. Σαν κάθε ανθρώπινη ζωή, που έχει πάντα το ίδιο τέλος αλλά πολύ διαφορετική πορεία, τα αυγά είναι όμοια αλλά και εντελώς διαφορετικά. Η κοινωνία (άλλοτε ως δημιουργός κι άλλοτε ως καταστροφέας) ενσωματώνεται στο αυγό του ανθρώπου και γίνεται μέρος μιας εκπληκτικής γέννησης.

Πολεμικές οβίδες, μια κάνουλα που βγάζει χρώμα, ένα πόδι κατσίκας, μια μάσκα οξυγόνου, ένα αυγό που γεννάει αυγά – μερικές από τις εκδοχές της εικονοπλασίας του καλλιτέχνη που, φλερτάροντας τολμηρά με τον σουρεαλισμό και την ποπ-αρτ, μιλά για τα εναγώνια υπαρξιακά ερωτήματα «ποιος είμαι/ πού ανήκω/ με τι εργαλεία θα ανοίξω δρόμο/ ποια εργαλεία θα με εξουσιάσουν». Χρόνος, χρώμα, χρήμα, ζωή, θάνατος, άτομο, κοινωνία˙ όλα τά ‘χει το αυγό.

 

Σε κάθε ένα από τα αινιγματικά ωά, ο Απόστολος Γιαγιάννος ενώνει σφαιρικά την αρχή και το τέλος, το αίτιο και το αιτιατό. Η τέχνη υποδέχεται τον κόρακα, πιστωτή του χρόνου που κρούει την πόρτα, και απαντά με πρωτοτυπία και πικρό χιούμορ. Εκδοχές μιας χαρούμενης επιστήμης, που παίρνει το σχήμα και το χρώμα του πανηγυρικού σαρκασμού, περίπου τρεις εξάδες αυγά από μπρούντζο έρχονται να ενώσουν την ύλη της καθημερινότητας με μια μεταφυσική προφητεία. Καθένας βρίσκει το αυγό που τον καθρεφτίζει. Στην γκαλερί Genesis, μέχρι τις 14 Οκτωβρίου.

 

Απόστολος Γιαγιάννος_Θηλαστικό_Genesis gallery_210917

Απόστολος Γιαγιάννος, Θηλαστικό,  Ορείχαλκος και βαλσαμωμένο πόδι τράγου, 2017

 

Απόστολος Γιαγιάννος_Θάλασσα_Genesis gallery_210917

Απόστολος Γιαγιάννος, Θάλασσα, ορείχαλκος, κοχύλι, ακρυλικό, 2017

 

***

Φωτογράφιση: Κώστας Βίττης

 

Το Σώμα της Λέξης / Σεμινάριο Μάιος 2017

Afisa_Seminar_May2017

«Το Σώμα της Λέξης»

για την οπτική αντίληψη της γραφής

Πέμπτη 18 έως και Σάββατο 20 Μαΐου

Εισηγήσεις: Μαρία Γιαγιάννου, Αλέξανδρος Μαγκανιώτης

Συντονίστρια: Γεωργία Τσουδερού

Χώρος:  Βιβλιοθήκη Βολανάκη – White Rabbit (Στουρνάρη 11, Εξάρχεια)

Συμμετοχή: 70€ (50€ μειωμένο)

Maganiotis-Yiayiannou

.

Περιγραφή

Το τριήμερο εργαστήριο «Το Σώμα της Λέξης» του φετινού Μαΐου επικεντρώνεται στην εικαστική/οπτική αντίληψη της γραφής και αποτελείται από δύο κεντρικές θεματικές ενότητες: Α΄ενότητα (Το γράμμα μεταμορφώνεται: Η αλφάβητος των εικόνων & οι εικόνες της αλφαβήτου). Αφορά στη σύνδεση γράμματος/λέξης/κειμένου με το εικονιστικό περιβάλλον το οποίο περιγράφουν ή στο οποίο εντάσσονται. Β΄ενότητα (Οι χειρονομίες σημαίνουν: Από τις παραδοσιακές εικόνες στο σύμπαν των τεχνικών εικόνων). Ασχολείται τόσο με την παραδοσιακή χειρονομία δημιουργίας εικόνας όσο και με το πέρασμα στην ψηφιακή εικονοσύνθεση, σε σχέση με τη λειτουργία της γραφής. Οι δύο παραπάνω ενότητες προσεγγίζονται δημιουργικά στο πλαίσιο του εργαστηρίου του Αλέξανδρου Μαγκανιώτη (εικαστικός-αρχιτέκτων) και θεωρητικά στην εισήγηση της Μαρίας Γιαγιάννου (συγγραφέας-θεωρητικός τέχνης).

*Σημαντική Σημείωση: Το σεμινάριο δεν έχει σχέση με μαθήματα δημιουργικής γραφής. Πρόκειται για τη δημιουργική συνάντηση εικαστικών εργαστηρίων και εισηγήσεων θεωρίας της τέχνης. Το εργαστήριο απευθύνεται σε όποιον ενδιαφέρεται να το παρακολουθήσει, καθώς και σε φοιτητές και ενήλικες με σχετικά γνωσιακά, αισθητικά και επαγγελματικά ενδιαφέροντα. Στο τέλος του εργαστηρίου θα παραδίδεται βεβαίωση συμμετοχής.

 

 .

Πρόγραμμα

Πέμπτη 18 Μαΐου

Το γράμμα μεταμορφώνεται:

η αλφάβητος των εικόνων & οι εικόνες της αλφαβήτου

 

16:30–18:30: Μαρία Γιαγιάννου (αισθητική ανάλυση: εικαστικά)

19:00–21:00: Αλέξανδρος Μαγκανιώτης (εικαστικό εργαστήριο)

 

Παρασκευή 19 Μαΐου

Οι χειρονομίες σημαίνουν:

Από τις παραδοσιακές εικόνες στο σύμπαν των τεχνικών εικόνων

 

16:ο0–18:00: Μαρία Γιαγιάννου (αισθητική ανάλυση: Facebook)

18:30–20:30: Aλέξανδρος Μαγκανιώτης (εικαστικό εργαστήριο)

 

Σάββατο 20 Μαΐου

12:00 – 13:00: Video reading (Συνομιλία online, με παράλληλη μετάφραση, με τον Ιταλό συγγραφέα στο πεδίο της πειραματικής λογοτεχνίας, Giovanni Campi).

13:00-14:00: Guest (Παρουσίαση για την ένταξη του γράμματος σε ψηφιακό περιβάλλον)

 14:00-15:00: Συζήτηση

 

{Ενημερώσεις στη σελίδα του facebook}

ChryssaSign

 

Φωτό: Η Chryssa Vardea σε αναζήτηση υλικού για τα έργα της.

***

Για δήλωση συμμετοχής

Στοιχεία επικοινωνίας: 

6942909241

giorgia_ts67@yahoo.it,

almaganiotis@gmail.com

m.yiayiannou@gmail.com

Μάριον Ιγγλέση / homo faber / έκθεση

.

Θα χαρούμε πολύ να σας δούμε

στα εγκαίνια της ατομικής έκθεσης της

Μάριον Ιγγλέση

// HOMO FABER //

Πέμπτη 12 Ιανουαρίου, 19.30 

στην αίθουσα τέχνης

«Έκφραση – Γιάννα Γραμματοπούλου» (Βαλαωρίτου 9α)

*

Θεωρητική επιμέλεια/ κείμενο: Μαρία Γιαγιάννου

v5

Ένα ανορθόδοξο κοπάδι γαϊδάρων ακροβατεί πάνω στα κιβώτια μιας αέναης μετακόμισης˙ μια πολιτεία Λωτοφάγων λιώνει μέσα στη γλυκιά απάθεια της λήθης του σώματος˙ μια σειρά πολύχρωμων χαρακτικών γίνεται η υφασμάτινη βάση μοτίβων επικοινωνίας προς εξαφάνιση. Δύο γλυπτικές εγκαταστάσεις και μία σειρά χαρακτικών συνθέτουν ένα σύνολο αφηγηματικών παραλλαγών πάνω στο θέμα της (επιτυχημένης ή όχι) προσπάθειας του ανθρώπου να ελέγξει τη μοίρα και το περιβάλλον του με τη χρήση εργαλείων. Το γαϊδούρι, ο λωτός, η γραφή – και φυσικά το ίδιο το ανθρώπινο σώμα – είναι τα πολυεργαλεία που επιλέγει η Ιγγλέση να ανιχνεύσει με χιούμορ, συμπόνια και σαρκασμό.

Ο πηλός stoneware είναι η πρώτη ύλη της εγκατάστασης από γαϊδούρια που μάχονται, υπερίπτανται, υπερφορτώνονται, καθώς και της ομάδας μοναχικών ανθρώπινων σωμάτων που μοιάζουν αδειασμένα. Σε αντίστιξη με τα γκρίζα γλυπτά οι λινοτυπίες, σε πολύ λεπτό χαρτί που η εικαστικός το μεταχειρίζεται σαν ύφασμα, έχουν πανηγυρικά χρώματα που συχνά υποκρύπτουν ένα σκοτεινό μήνυμα παραπέμποντας στην υφαντική τέχνη της Δυτικής Αφρικής. Η πολύγλωσση ταυτότητά της Ιγγλέση και η εμπειρία της στις χώρες της Αφρικής αφήνουν το στίγμα τους στην έκθεση Homo Faber, αποκαλύπτοντας ένα είδος «αφρικάνικης κρυπτομνησίας», που διαπερνά τόσο τις γλυπτικές της εγκαταστάσεις όσο και το πανόραμα των χαρακτικών.

Η πεισματική επιβίωση της ανθρωπότητας σε διελκυστίνδα με την πεισματική αυτοκαταστροφή της, ανοίγει τις πύλες προς ένα θέμα που προσεγγίζεται υπαινικτικά και εις βάθος, μέσα από την επεξεργασία και παρουσίαση τριών συστημάτων που αρχικά μοιάζουν απόμακρα μεταξύ τους, μέχρι κανείς να διακρίνει το λεπτό νήμα που τα ενώνει. Η καλλιτέχνις καταθέτει την εικαστική της μελέτη πάνω στα ανθρώπινα εργαλεία, με μια ευρεία έννοια, ως προεκτάσεις του νου. Κάθε επινόηση απολήγει στα χέρια, τα οποία ασκώντας την εκτελεστική εξουσία, χτίζουν τα όρια της δράσης και ρυθμίζουν τη μοίρα του ανθρώπου-δημιουργού σε συνάφεια με τη μοίρα του ζώου. Η ίδια η καλλιτέχνις, ως Homo Faber, κατασκευάζει ένα αισθητικό σύμπαν με πολιτική και διαπολιτισμική σημασία.

Βιογραφικό 

Η Μάριον Ιγγλέση γεννήθηκε στην Αθήνα και έζησε στη Γκάνα, τη Νιγηρία, το Λίβανο, την Ιταλία, τις ΗΠΑ, και τη Γαλλία. Είναι εικαστικός, σκηνογράφος και επιμελήτρια εκθέσεων. Μετά το πτυχίο Αγγλικής λογοτεχνίας στο Deree College, Αθήνα (1982-85), έκανε Μεταπτυχιακό (M.F.A.) στη σκηνογραφία θεάτρου στο Brandeis University, Βοστόνη (1986-89). Εργάστηκε ως σκηνογράφος στη Νέα Υόρκη, την Αθήνα και το Παρίσι, στο θέατρο, την όπερα, τον κινηματογράφο και τη διαφήμιση (1989 -2003). Από το 2005 έως το 2009 ήταν υπεύθυνη για τη διοργάνωση και την επιμέλεια εκθέσεων στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Μεταξύ 2009 και 2014 σπούδασε στο Τμήμα Εικαστικών & Εφαρμοσμένων Τεχνών του Α.Π.Θ., απ’ όπου πήρε πτυχίο Ζωγραφικής το 2014. Το 2010-11 πήγε με υποτροφία ERASMUS στο Istanbul Bilgi University, Κωνσταντινούπολη, όπου εστίασε στο animation, στην τυπογραφία και στη φωτογραφία. Η δουλειά της βρίσκεται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, τη Γαλλία, την Τουρκία και την Ελβετία καθώς και στη συλλογή του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Η έκθεση Homo Faber είναι η δεύτερη ατομική της.

* Τη θεωρητική επιμέλεια και το κείμενο της έκθεσης υπογράφει η συγγραφέας Μαρία Γιαγιάννου.

Διάρκεια: 12 Ιανουαρίου – 4 Φεβρουαρίου 2017

marion-inglessi_homo-faber-linocut-print-190x100

marion-inglessi_homo-faber-lotus-eater-stoneware-19-x16-x18

Περισσότερα στοιχεία, στο fb event: εδώ

Έκθεση Ελεάννας Μαρτίνου: ΑΥΤΟΠΤΕΣ/EYEWITNESSES @ Tseliou Gallery

Θα χαρούμε να σας δούμε

Τρίτη 22 Νοεμβρίου

στα εγκαίνια της ατομικής έκθεσης της

Ελεάννας Μαρτίνου

Αυτόπτες/Eyewitnesses

στην γκαλερί Ελευθερία Τσέλιου

(Ηρακλείτου 3, Κολωνάκι)

*

Η έκθεση συνοδεύεται από το θεωρητικό κείμενο

της Μαρίας Γιαγιάννου

το οποίο θα βρείτε δημοσιευμένο στη Bookpress.

*

martinou1

«Η καλλιτέχνις, πιστή στη νεωτερικότητα που αγαπά τα χρωματικά συμβάντα των δύο διαστάσεων, ακυρώνει το βάθος πεδίου και αφήνει τις κεφαλές της να επιπλέουν στις δύο διαστάσεις, ως σχεδίες. Ως σχεδίες πράγματι, αφού διασταυρώνουν τα υλικά τους με σκοπό τη διάσωση του εαυτού: κι ας είναι ένας εαυτός χτισμένος από υπαινιγμούς, από διάσπαρτες λέξεις, από χαρακιές. Η ριγωτή τους σύνθεση (όπου και η κηλίδα ακόμα λειτουργεί σαν μια ρίγα που δεν βγήκε στο δρόμο, μια ρίγα που βάλτωσε) ενώνει στα πορτραίτα της το πίσω με το μπρος˙ το πρόσωπο με τη μάσκα του.»

{Για την έκθεση της Ελεάννας Μαρτίνου, απόσπασμα από το κείμενο «Εαυτόπτες»  (Μ. Γ.)}

*Περισσότερες πληροφορίες εδώ*

invitation-martinou

Άνγκρια // Φεστιβάλ Αναλόγιο 2016 // Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν

angria_drawing-by-ioko

Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αναλογίου 2016

 

ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ

 

σας προσκαλούμε

στην πρώτη παρουσίαση του θεατρικού έργου

 
 
άΝΓΚΡΙΑ
της Μαρίας Γιαγιάννου
 
 

Τρίτη 4 Οκτωβρίου, 6:30 μ.μ.

 

Φρυνίχου 14, Πλάκα

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Δαμασιώτη

.
Παίζουν:

Μαίρη Μηνά, 

Γωγώ Παπαϊωάννου,

Μαρία Πετεβή,

Γιώργος Δικαίος,

Γρηγορία Μεθενίτη,

Κωνσταντίνος Γιουρνάς,

Παναγιώτης Γαβρέλας,

Ιωάννης Κοτίδης

(απόφοιτοι της δραματικής σχολής του Ωδείου Αθηνών)

 

Για το έργο:

Τα αδέλφια Βροντή μεταβαίνουν από μια πολλά υποσχόμενη παιδική ηλικία στην ενήλικη ακύρωση των προσδοκιών τους.  Μια οικογενειακή δραμεντί που ξεκινά από την ιδέα ότι ο Άντον Τσέχοφ θα μπορούσε να έχει εμπνευστεί τις «Τρεις Αδελφές» από τη ζωή των Σάρλοτ, Έμιλι & Αν Μπροντέ (κορυφαίας λογοτεχνικής τριάδας του 19ου αι).

Στην πλοκή του έργου η παραπάνω σύμπτωση ενσωματώνεται σε μια νέα θεατρική τοπιογραφία. Ο τίτλος αναφέρεται στο φανταστικό βασίλειο που επινόησαν τα μικρά αδέλφια Μπροντέ. Η Άνγκρια είναι ο τόπος της προσδοκίας, μια παιδική «Μόσχα». Τα όνειρα όμως βουλιάζουν στον βαλτότοπο της καθημερινότητας. Μόνο από εκεί μπορούν και πάλι να αναδυθούν.

Ενσωματωμένη εικόνα 2
* φωτό: Γιώργος Παυλάκος

.

Το έργο θα παρουσιαστεί για μία βραδιά.

.

Τηλ. κρατήσεων:
 
Είσοδος: 5 ευρώ
 
 

.

*Για περισσότερες πληροφορίες παρακαλώ πατήστε εδώ.

 
.
Ενσωματωμένη εικόνα 1
.
Για το Φεστιβάλ Αναλόγιο: 
.
Το Φεστιβάλ ΑΝΑΛΟΓΙΟ 2016, πιστό στο ραντεβού του με το ελληνικό κοινό επιστρέφει από τις 20 Σεπτεμβρίου ως τις 4 Οκτωβρίου στη σκηνή της Φρυνίχου με ένα πρόγραμμα που συνενώνει το «παλιό» με το «νέο» και δίνει έμφαση στη συνέχεια.
.
Από το 2005, χρονιά της πρώτης του διοργάνωσης έως σήμερα, έχουν ανεβεί περισσότερες από 100 παραστάσεις και έχουν γίνει εκατοντάδες παράλληλες εκδηλώσεις: εργαστήρια, στρογγυλά τραπέζια, αναγνώσεις, παρεμβάσεις σε δημόσιους χώρους και διαλέξεις.
.
Εκατοντάδες δημιουργοί (συγγραφείς, πανεπιστημιακοί, σκηνοθέτες, χορευτές, ηθοποιοί, visual artists, κ.ά.) έχουν υποστηρίξει με τη δουλειά και το μεράκι τους τη διοργάνωση. Κάποιοι από αυτούς, που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στο κοινό μέσα από το φεστιβάλ, έχουν ήδη γίνει γνωστοί στα θεατρικά πράγματα της χώρας. Γεγονός που αποδεικνύει τη σοβαρότητα της επιλογής των έργων και ότι ακόμη, στις δύσκολες ημέρες που ζούμε, το φεστιβάλ δρα και ως φυτώριο ταλέντων και προωθεί την ελληνική δραματουργία.
.
Το ‘ΑΝΑΛΟΓΙΟ 2016’ χωρίζεται σε δύο ενότητες, οι οποίες είναι:
1) Ο ελληνικός Διαφωτισμός
2) Θέατρο και λογοτεχνία
.
Το ΑΝΑΛΟΓΙΟ 2016 τελεί υπό την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού & Αθλητισμού, του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου, του Ιδρύματος Χοσέ Σαραμάγκου, του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου της Unesco και πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Τμήμα Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Μοντρεάλ.
.
Με την ευγενική υποστήριξη ΙΔΡΥΜΑ ΙΩΑΝΝΟΥ Φ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ANALOGIO FESTIVAL 2016
.
Καλλιτεχνική διεύθυνση: Σίσσυ Παπαθανασίου
Οργάνωση παραγωγής: Νεφέλη Συρίγου
Βοηθοί Παραγωγής: Δώρα Χουρσανίδου, Σιλένα Τριβιζά
Σκηνικός χώρος: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Υπεύθυνος ηλεκτρολόγος: Βασίλης Κανελλόπουλος
Σχεδιασμός έντυπου & ηλεκτρονικού υλικού: Μαρία Στέφωση
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Γεωργία Ζούμπα
.
Θέατρο Τέχνης – Σκηνή Φρυνίχου
Φρυνίχου 14, Πλάκα, τηλ. 210 32 22 464
Μετρό, Σταθμός Ακρόπολη
Δείτε αναλυτικά το πρόγραμμα του φετινού Φεστιβάλ Αναλόγιο εδώ: https://www.facebook.com/events/1395200970508452 και στην σελίδα https://www.facebook.com/analogiofestival

Η σημασία τού να είσαι ζώο // 12 – 28 Μαΐου

Η gallery genesis

παρουσιάζει την ομαδική έκθεση

.

Η σημασία τού να είσαι ζώο

Σύλληψη – Επιμέλεια: Μαρία Γιαγιάννου

.

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Γιώργος Τζάνερης

Εγκαίνια: Πέμπτη 12 Μαΐου 2016 / Ώρα 20:00

Διάρκεια: 12 Μαΐου έως 28 Μαΐου 2016

.

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες:

Αλέξανδρος Μαγκανιώτης

Αλίκη Παππά

Γιώτα Ανδριάκαινα

Διαμαντής Σωτηρόπουλος

Θεόφιλος Κατσιπάνος

Κυριακή Μαυρογεώργη

Λεωνίδας Γιαννακόπουλος

Μαριάννα Τρώντσιου

Μάριον Ιγγλέση

Παντελής Χανδρής

Σταυρούλα Παπαδάκη

Χαρίτων Μπεκιάρης

.

  Την Πέμπτη 12 Μαΐου 2016, στις 20.00 εγκαινιάζεται στη γκαλερί Genesis (Χάριτος 35, Κολωνάκι) η έκθεση «Η σημασία τού να είσαι ζώο», σε επιμέλεια Μαρίας Γιαγιάννου. Αφορμή για την έκθεση αποτελεί το ομώνυμο δοκίμιο της επιμελήτριας στο βιβλίο «Μεταμοντέρνο Σώμα» (συλλογικό, Γαβριηλίδης 2016) όπου μελετά το φαινόμενο της θηριανθρωπίας στις εικαστικές τέχνες.

  Δώδεκα νέοι Έλληνες καλλιτέχνες προσεγγίζουν ένα εξαιρετικά διαδεδομένο φαινόμενο στα σύγχρονα εικαστικά: τη σύμπτυξη του ανθρώπινου σώματος με το ζωϊκό. Η μεγάλη συχνότητα και ποικιλία της εμφάνισης του μορφικού κράματος που αποκαλείται θηριανθρωπία ή ζωομορφισμός, στην τέχνη και γενικότερα στη μεταμοντέρνα εικονογραφία του αστικού πολιτισμού, συνοψίζεται σε μια εικαστική έκθεση που συγκεντρώνει παραλλαγές της απεικόνισης αυτού του υβριδικού θέματος. Η έκθεση «Η σημασία τού να είσαι ζώο» παρατηρεί και καταγράφει τη σύγχρονη κορύφωση των αναπαραστάσεων του Θηριανθρώπου μέσα από δώδεκα μοναδικές εικαστικές ματιές που «εικονογραφούν» το ερώτημα γιατί αυτός ο μορφικός προβληματισμός, που είναι εντελώς πρωτόγονος, αποκτά τόση σημασία σήμερα και γιατί ένα τέτοιο ανάμικτο σώμα μπορεί να ονομαστεί μεταμοντέρνο.

  Προστατευτικοί ρινόκεροι, αξιωματούχα ψάρια, καλοντυμένα αιλουροειδή, στοχαζόμενοι πτηνάνθρωποι, μασκοφορεμένα ελάφια, άνδρες-πεταλούδες, γουρούνια που μπλέκονται σε ανθρώπινα σπλάχνα, σκελετοί υβριδίων, γενεαλογικά δέντρα ζωανθρώπων, τοτέμ της μεγάλης ανάμικτης φατρίας των θηλαστικών, κατακερματισμένα ανθρώπινα σώματα με ζωϊκά αξεσουάρ, μελαγχολικές φιγούρες υβριδικών αγγέλων˙ όλα αυτά τα μοναδικά πλάσματα επιβιβάζονται σε μια νέα κιβωτό διάσωσης, κατασκευασμένη από ακέραια φαντασία, με προορισμό ένα νέο είδος ελευθερίας. Έργα ζωγραφικής και γλυπτικής, διαφόρων διαστάσεων και υλικών, θα δώσουν στον θεατή μια πολυσυλλεκτική αλλά εστιασμένη εικόνα, μια συλλογή αισθητικών και υπαρξιακών δεδομένων για να σκεφτεί τη σχέση του με τον εαυτό, με το ζώο, με την τέχνη.

  Από τους ζωόμορφους θεούς της αιγυπτιακής θρησκείας και τις μεταμορφώσεις του Οβιδίου μέχρι την «αντίστροφη» γοργόνα του Μαγκρίτ και τον συναρπαστικά ανοίκειο κόσμο του Ερνστ˙ από τις υποκουλτούρες των Furries και των Therians και τις βιτρίνες των καταστημάτων με τα ζωόμορφα μανεκέν μέχρι τη ζωώδη δύναμη των cyborgs και τον «Αστακό» του Λάνθιμου, ο άνθρωπος διεκδικεί μια όλο και πιο στενή σχέση με το ζώο που τον κατοικεί. Ο Έλλην Ζωάνθρωπος εκπροσωπείται εδώ από τον σύγχρονο εικαστικό, ο οποίος «έχει αναλάβει να παίξει τον ρόλο του ως Καλλιτέχνης σε μια κατεξοχήν χρησιμοθηρική κοινωνία, η οποία τον αντιμετωπίζει ως ναρκισσιστικό παγώνι αλλά και ως ανήμερο θηρίο, ενώ συχνά τον ενσωματώνει ως pet στο όραμα του “ποιοτικού ελεύθερου χρόνου” και της γρήγορης, ανώδυνης χρήσης του. Επιπλέον, η ατομική ιδιοσυγκρασία του καθενός θέλει να φυτρώσει και να ανθίσει. Όσο κι αν απομακρύνει την αυτοεικόνα του από κάθε επινοημένο του έργο, ο δημιουργός δεν παύει να προβάλλει πάνω του έναν από τους πιθανούς εαυτούς του. Πάνω στο σώμα του έργου και άρα στο δικό του σώμα, ο σύγχρονος εικαστικός ζωγραφίζει την πολυδιάσπαση της μεταμοντέρνας ψυχής» (απόσπασμα από το δοκίμιο).

  Οι εικαστικοί: Αλέξανδρος Μαγκανιώτης, Αλίκη Παππά, Γιώτα Ανδριάκαινα, Διαμαντής Σωτηρόπουλος, Θεόφιλος Κατσιπάνος, Κυριακή Μαυρογεώργη, Λεωνίδας Γιαννακόπουλος, Μαριάννα Τρώντσιου, Μάριον Ιγγλέση, Παντελής Χανδρής, Σταυρούλα Παπαδάκη, Χαρίτων Μπεκιάρης, υπογραμμίζουν με τις ιδιαίτερες ερμηνείες τους την τεράστια σημασία τού να είμαστε ζώα. Μέχρι τις 28 Μαΐου 2016 στην γκαλερί Genesis (Χάριτος 35, Κολωνάκι).

Leonidas Giannakopoulos_His royal calmness_2016 ink on paper_25,5x36cm_H simasia tou na eisai zwo

Λεωνίδας Γιαννακόπουλος / His Royal Calmness / Μελάνι σε χαρτί/ 2016 

Kyriaki Mavrogeorgi_Self portrait _opus49_H simasia tou na eisai zwo_12-28.5

Κυριακή Μαυρογεώργη/ Self-portrait Opus 49/ Πορσελάνη και γιαπωνέζικο ριζόχαρτο/ 2016.

SONY DSC

Σταυρούλα Παπαδάκη / Άτιτλο / Μελάνι σε χαρτί / 2016

KATSIPANOS--THEOFILOS   __ 50 X 38

Θεόφιλος Κατσιπάνος / Συμπτώσεις σε ένα δέντρο / Ακρυλικό και λάδι σε καμβά / 2016

Pantelis Xandris_H simasia tou na eisai zwo-Genesis 12-28 May

Παντελής Χανδρής / Υπόστασις / Πολυεστερική ρητίνη και χρώμα / 2003

Marianna Trontsiou_Silence is Gold_pencils and gold on paper_H simasia tou na eisai zwo_12-28.5 Genesis

Μαριάννα Τρώντσιου / Silence is gold / Μολύβι και φύλλα χρυσού σε χαρτί / 2016

.

*Στο fb-event περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση

.

*Πληροφορίες για τη συλλογή δοκιμίων «Μεταμοντέρνο Σώμα»,

όπου συμπεριλαμβάνεται το δοκίμιο «Η σημασία τού να είσαι ζώο».

Μόλις κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία

και θα διατίθεται στον χώρο της έκθεσης.

Τα τέσσερα δοκίμια του βιβλίου υπογράφουν οι:

Μαρία Γιαγιάννου (εικαστικά), Γιώργος Λαμπράκος (λογοτεχνία),

Δημήτρης Νάκος (κινηματογράφος), Θωμάς Συμεωνίδης (θέατρο)

και το επίμετρο η Πέπη Ρηγοπούλου.

Μεταμοντέρνο Σώμα_2016_Γιαγιάννου, Λαμπράκος, Νάκος, Συμεωνίδης

 

Κριτική για «Μπαλαντέρ» // ΕΦΣΥΝ

Μαρία Γιαγιάννου «Μπαλαντέρ, μια ερωτική εξτραβαγκάντσα»
.
.

Με τη γλώσσα της περιπλάνησης & της σάρκας

.

της Μαρίας Στασινοπούλου
από την Εφημερίδα Των Συντακτών
.

«Η επίγνωση της ευτυχίας μας λιώνει από ευτυχία. (Δεν κομπάζω, μόνο καταγράφω. Ίσως να δώσουμε αυτό το κείμενο στο θεωρητικό παιδί μας όταν είναι δεκαοχτώ. Να ξέρει τι περνούσα καθώς σε αγαπούσα και καθώς από το μέλλον σου φωνάζω ακόμα Σ’ αγαπώ)» λέει η αφηγήτρια της Γιαγιάννου στο ερώμενον πρόσωπο, όταν ήδη έχουν φτάσει στην «Κατατονία της Ευτυχίας», «αυτό που εννοούμε όταν λέμε “λιώνω” και καθώς λιώνω αποκαλύπτεται το φιτίλι μου∙ η γραμμή πλεύσης μου».

Ενας μεγάλος έρωτας ψάχνει τρόπους να συγκροτήσει την ταυτότητά του για να καταλήξει: «Εγώ τους αγαπώ όλους επειδή αγαπώ εσένα. Και επειδή με αγαπάς».

Το Μπαλαντέρ, μια ερωτική εξτραβαγκάντσα είναι το πέμπτο κατά σειρά βιβλίο της Μαρίας Γιαγιάννου. Εχουν προηγηθεί: Ο Ταξιδιώτης του Αλλοτε (πεζοποιήματα), η Μελανίππη (μυθιστόρημα), το θεατρικό Εκτός Εαυτού και τα δοκίμια Μεταμοντέρνος Έρως. Ένας τέτοιος μεταμοντέρνος -ίσως όμως και τελείως κλασικός- έρωτας αναλύεται και στο καινούργιο της βιβλίο.

Θα μπορούσε να ’ναι διηγήματα με κοινό θέμα τη γλώσσα του σώματος ή τη γλώσσα του νοήματος ή το νόημα της γλώσσας. Η εντύπωσή μου είναι ότι πρόκειται για μυθιστόρημα, νουβέλα καλύτερα λόγω έκτασης, πάνω στο προαιώνιο θέμα του έρωτα που γεννιέται, παγιώνεται και ύστερα διαλύεται, θρυμματίζεται, καταρρέει. Έρωτας δίχως όρους και όρια, πηγή αυτογνωσίας και αυτοεπίγνωσης, σε ένα περίεργο γλωσσολογικό παραλήρημα.

Εξάλλου αυτό ακριβώς δηλώνει και ο υπότιτλος «Μια ερωτική εξτραβαγκάντσα»∙ τι άλλο είναι η εξτραβαγκάντσα από παράνοια, παραλογισμό, ιδιοτροπία, εξωφρενισμό και υπερβολή.

Πρόκειται για βιβλίο ανορθόδοξο, γεμάτο λογικές αντιφάσεις και νοηματικές αντιθέσεις. Με εμμονή στον ορισμό και την ονοματολογία, χειρίζεται έξοχα το απατηλό παιχνίδι των λέξεων. Στο πρώτο κιόλας κομμάτι με τον τίτλο «Γλωσσολογία» παρακολουθούμε ένα έξυπνο γλωσσολογικό παιχνίδι παρεξηγήσεων και εσωτερικών παράλληλων μονολόγων, σε αντιφατικό διάλογο που όμως καταλήγει σε συμφωνία. Η πολυσημία της λέξης απειλεί τη συνεννόηση και δυσχεραίνει την επικοινωνία, αλλά και σε φτάνει στην απόλυτη απογείωση.

Στα δύο ανεπίδοτα γράμματα, με τον τίτλο «Επιστολογραφία» και «Συγγνώμη» αντίστοιχα, γραμμένα με διαφορά ωρών, ένας καταιγισμός από ύβρεις και κατάρες για τον χωρισμό, στο πρώτο, και η προσπάθεια επανόρθωσης γεμάτη χιούμορ, ειρωνεία, σαρκασμό, στο δεύτερο∙ όλα για να κρυφτεί ο σπαραγμός.

Απίστευτη ευρηματικότητα σε ερωτικά υποκοριστικά και υμνητικά λόγια στη «Θεολογία». Ενδιαφέρον διαφυλικό πινγκ πονγκ, λόγος για το άρρεν και το θήλυ στο «Φυλολογία»: «Είμαστε το Σώμα μας και οι βυθοί μας». Στο τελευταίο κομμάτι «Σημειολογία», και όχι μόνον, η Γιαγιάννου αποκαθιστά τις προθέσεις της και μνημονεύει από τους δασκάλους τον Μπαρτ, στα Αποσπάσματα ερωτικού λόγου του οποίου θα εντοπίζαμε τον κοντινό της πρόγονο. Αλλού έχει παραπέμψει σε Μπατάιγ, Μπαντιού, Εμπειρίκο, Ελύτη, αλλά και Πλάτωνα.

«Μαγικά πράγματα συμβαίνουν μόνον όταν δεν παλεύουμε για να τα αποκτήσουμε – όταν παλεύουμε και τα αποκτάμε, ονομάζονται “αποζημιώσεις”», λέει η Γιαγιάννου. Το Μπαλαντέρ είναι και μαγεία και αποζημίωση μαζί, αποφαίνεται ο αναγνώστης.

Ολόκληρο το άρθρο εδώ

12.3.16

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ // επι-Γραφές: Το σώμα της λέξης

Cover idea 6_kentridge B

.

επι-Γραφές: Το σώμα της λέξης

Σεμινάριο για τη Γραφή και την Οπτική της Αντίληψη

.
Συντονισμός: Γεωργία Τσουδερού

Διδάσκοντες: Μαρία Γιαγιάννου, Ειρήνη Γκόνου, Αλέξανδρος Μαγκανιώτης

Διάρκεια: 16-19 Μαρτίου 2016

Συμμετοχή: 70 € (50 € μειωμένο)

.

{Σελίδα στο Facebook}

.

*Λίγες θέσεις – θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας*

.

Το πρόγραμμα «Labirinto: Culture e Civiltà Mediterranee» πραγματοποιεί στο Μουσείο Άλεξ Μυλωνά-Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Museum Alex Mylona, πλ. Αγίων Ασωμάτων 5 στο Θησείο) το διατμηματικό, διαδραστικό και διαπολιτισμικό εργαστήριο με τίτλο: «επι-Γραφές: Tο σώμα της λέξης».

Ο εικαστικός-αρχιτέκτονας Αλέξανδρος Μαγκανιώτης, η εικαστικός-ανθρωπολόγος Ειρήνη Γκόνου και η συγγραφέας-θεωρητικός τέχνης Μαρία Γιαγιάννου οργανώνουν τρία τμήματα με διαφορετικές και διαπλεκόμενες προσεγγίσεις στις θεματικές της γραφής και της γλώσσας των εικόνων. Συμπληρωματικά, προσκεκλημένοι εκπαιδευτές θα αναδείξουν την ψυχολογική (γραφολογική) και την αντιληπτική (οπτική ή μη-οπτική) διάσταση της γραφής. Το εργαστήριο απευθύνεται σε όσους επιθυμούν να διευρύνουν τα ενδιαφέροντά τους με νέες προσεγγίσεις και τεχνικές εμπειρίες πάνω στη γραφή και τις εικονιστικές εφαρμογές της.

.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ:

Το εργαστήριο αποτελείται από τρεις κεντρικές θεματικές ενότητες:

.

Η Α΄ενότητα (Το γράμμα μεταμορφώνεται: η αλφάβητος των εικόνων & οι εικόνες της αλφαβήτου) αφορά τη σημειολογική διασύνδεση γράμματος/λέξης/κειμένου με το εικονιστικό περιβάλλον το οποίο περιγράφουν ή στο οποίο εντάσσονται. Θα διερευνήσουμε τη λειτουργία Λέξης και Εικόνας καθώς αλληλοδιαμορφώνουν τη σημασία τους και συνθέτουν γοητευτικές εικαστικές αντιστοιχίες.

Η Β΄ενότητα (Η καλλιγραφία σωματοποιείται: το ιερό σώμα της γραφής) αφορά την καλλιγραφία και τη σηματοδότηση της γραφής ως μέσου μιας τελετουργίας με πρωτόγονες μυστηριακές (ιερές και ανίερες) ιδιότητες. Θα ασχοληθούμε με τα υλικά της γραφής που διαμορφώνουν μια ιδιαίτερη ανθρωπολογική και αισθητική διάσταση, σε ένα ταξίδι από το χαρτί στο ανθρώπινο δέρμα.

Η Γ΄ενότητα (Οι τέχνες συναντιούνται: το κοινό σώμα της λέξης & της εικόνας) επικεντρώνεται στο τελικό «ολικό» αντικείμενο που μπορεί να παράξει η συνάντηση Λέξης και Εικόνας και στην επικοινωνιακή του διάσταση. Θα κλείσουμε με τη δημιουργική άσκηση/συζήτηση των συμμετεχόντων υπό την καθοδήγηση των εκπαιδευτών.

.
*Οι θέσεις είναι λίγες και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας*

.
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πρόγραμμα, τις ώρες των μαθημάτων και την οικονομική συμμετοχή, σάς προσκαλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας.

.

info@labirintoculturacivilta.org
(Yπεύθυνη επικοινωνίας: Ελένη Κωτσαρά)


giorgia@labirintoculturacivilta.org
(Συντονίστρια: Γεωργία Τσουδερού)

the three musketeers of labirinto

.

Το Πρόγραμμα του Σεμιναρίου:

.

Τετάρτη 16 Μαρτίου

Το γράμμα μεταμορφώνεται:

η αλφάβητος των εικόνων & οι εικόνες της αλφαβήτου

16:30 – 18:30: Ειρήνη Γκόνου & Αλέξανδρος Μαγκανιώτης

19:00 – 21:00: Μαρία Γιαγιάννου (Εικαστικά)

.

Πέμπτη 17 Μαρτίου

Η καλλιγραφία σωματοποιείται:

το ιερό σώμα της γραφής

16:30 – 18:30: Ειρήνη Γκόνου & Αλέξανδρος Μαγκανιώτης

19:00 – 21:00: Μαρία Γιαγιάννου (Κινηματογράφος)

.

Παρασκευή 18 Μαρτίου

Οι τέχνες συναντιούνται:

το κοινό σώμα της λέξης & της εικόνας 

16:30 – 18:30: Μαρία Γιαγιάννου (Λογοτεχνία)

18:45 – 19:50: Ειρήνη Γκόνου & Αλέξανδρος Μαγκανιώτης

20:00 – 21:30: Ειρήνη Γκόνου & Αλέξανδρος Μαγκανιώτης

.

Σάββατο 19 Μαρτίου

 Οι λέξεις σημαίνουν:

το ανάγλυφο κείμενο & η πολλαπλή προσωπικότητα της γραφής

12:00 – 12:30: Αιμιλία Πυλαρινού (ΚΕΑΤ)

12:45 – 13:45: Αλεξάνδρα Σιγάλα (Ελληνικό Ινστιτούτο Γραφολογίας)

14:00 – 15:00: Στρογγυλό τραπέζι – Συμπεράσματα

.

Οικονομική συμμετοχή:

Τα δίδακτρα για το τετραήμερο: 70 € (50 € μειωμένο)

* Σημείωση: Η δήλωση συμμετοχής ισχύει μόνο με την κατάθεση ολόκληρου του ποσού (70 ευρώ το κανονικό / 50 ευρώ το μειωμένο) στον Τραπεζικό Λογαριασμό της Τράπεζας Πειραιώς, ΙΒΑΝ: GR34 0172 2020 0052 0205 1450 302. Συμπληρωματικά, παρακαλούμε δηλώστε το ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ σας και το όνομα Labirinto για την πληρωμή. Το ποσό πρέπει να καταβληθεί μέχρι τις 15/3/2016.

kosuth-represented-high-res1

.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

.

Μικρο-εργαστήρια Πολιτισμού «Labirinto: Culture e Civiltà Mediterranee”

επι-Γραφές: Τo σώμα της λέξης 

Διατμηματικό, διαδραστικό και διαπολιτισμικό εργαστήριο

για τη γραφή και την οπτική της αντίληψη

.

Συντονίστρια: Γεωργία Τσουδερού

Εκπαιδευτές: Μαρία Γιαγιάννου, Ειρήνη Γκόνου, Αλέξανδρος Μαγκανιώτης

Διάρκεια: 16 – 19 Μαρτίου 2016

Χώρος: Μουσείο Άλεξ Μυλωνά-Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Συμμετοχή: 70€ (50€ μειωμένο)

 

Το διαπολιτισμικό πρόγραμμα «Labirinto: Culture e Civiltà Mediterranee» παρουσιάζει το εργαστήριο «επί-Γραφές: Tο σώμα της λέξης», ένα διατμηματικό, διαδραστικό και διαπολιτισμικό εργαστήριο για τη γραφή και την οπτική της αντίληψη. Το εργαστήριο θα πραγματοποιηθεί από τις 16 έως και τις 19 Μαρτίου 2016 στους χώρους του Μουσείου Άλεξ Μυλωνά-Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο Θησείο. Το project ανήκει στις προτεινόμενες δράσεις με τον γενικότερο τίτλο «Μικρο-εργαστήρια Πολιτισμού» του διαπολιτισμικού προγράμματος «Labirinto: Culture e Civiltà Mediterranee» με νομική έδρα στην Ιταλία. Επιθυμούμε η δράση αυτή να αναπτυχθεί τα επόμενα χρόνια σε όλη την Ευρώπη ξεκινώντας με συμμετοχές από την Ιταλία και να εμπλουτιστεί με θεματικές προσεγγίσεις ώστε να αποτελέσει ένα πραγματικό δια-πολιτισμικό φυτώριο. Πιστεύουμε ότι ο Πολιτισμός ως σύνολο στοχευμένων δράσεων που συγκεράζουν τον δημόσιο και τον ερευνητικό χαρακτήρα αποτελεί τη μεγαλύτερη κοινωνική και παιδευτική πρόκληση για το μέλλον της Ευρώπης.

Το  προτεινόμενο εργαστήριο αφορά μια 4ήμερη δράση με θέμα τη γλώσσα και το αντιληπτικό προїόν της, τη γραφή. Ο τίτλος επι-Γραφές: Το σώμα της λέξης υποδεικνύει τη διπλή μορφή της γλώσσας, αφενός ως αντικειμένου και αφετέρου ως νοητικής καταγραφής της σκέψης. Το εργαστήριο υιοθετεί τη διεπιστημονική προσέγγιση της αισθητικής, της ανθρωπολογικής μελέτης, της φιλοσοφικής επισκόπησης και της συστημικής (εμπειρικής) εφαρμογής γλωσσικών συστημάτων και αισθητηριακών κωδίκων με επικοινωνιακό περιεχόμενο. Η γραφή αποτελεί την αντιληπτική απεικόνιση της γλώσσας με τέτοιο τρόπο ώστε συμπυκνώνει στη μορφή της το νοητικό, το μεταφυσικό και το αισθητηριακό υλικό της γλωσσικής επικοινωνίας. Σκοπός του εργαστηρίου είναι η διατύπωση της πολυστρωματικότητας της γλώσσας ως επικοινωνιακού και γνωσιακού εργαλείου καθώς και ο πειραματισμός πάνω στις δυνατότητες της. Η διεπιστημονική, διαδραστική και διαπολιτισμική προσέγγιση του εργαστηρίου αποτελούν τους άξονες όπου θα βασιστεί η πραγμάτωση και η εξέλιξη του εργαστηρίου μέσα στα επόμενα χρόνια.

Το εργαστήριο αποτελείται από τρεις κεντρικές θεματικές ενότητες: η Α΄ενότητα (Το γράμμα μεταμορφώνεται: η αλφάβητος των εικόνων & οι εικόνες της αλφαβήτου) αφορά τη σημειολογική διασύνδεση γράμματος/λέξης/κειμένου με το εικονιστικό περιβάλλον το οποίο περιγράφουν ή στο οποίο εντάσσονται. Πρόκειται για ένα είδος νοητικού αλφάβητου όπου σε κάθε μονάδα του, από την πιο απλή έως την πιο σύνθετη, αντιστοιχεί με τρόπο κυριολεκτικό ή μεταφορικό μια εικονιστική αναπαράσταση. Η Β΄ενότητα (Η καλλιγραφία σωματοποιείται: το ιερό σώμα της γραφής) αφορά την καλλιγραφία και τη σηματοδότηση της γραφής ως μέσου μιας τελετουργίας με πρωτόγονες μυστηριακές (ιερές και ανίερες) ιδιότητες. Επιπλέον, η πρώτη ενότητα ασχολείται με το περιεχόμενο της γραφής συνθέτοντας ένα γοητευτικό εικαστικό σύνολο ενώ η δεύτερη ενότητα ασχολείται με τα υλικά της γραφής διαμορφώνοντας μια ιδιαίτερη ανθρωπολογική και αισθητική διάσταση. Η Γ΄ενότητα (Οι τέχνες συναντιούνται: το κοινό σώμα της λέξης & της εικόνας) επικεντρώνεται στο τελικό «ολικό» αντικείμενο που μπορεί να παράξει η συνάντηση της λέξης και της εικόνας και στην επικοινωνιακή του διάσταση.

Συνεργάζονται –με αλφαβητική σειρά– οι: Μαρία Γιαγιάννου, συγγραφέας-θεωρητικός τέχνης, Ειρήνη Γκόνου, εικαστικός-ανθρωπολόγος και Αλέξανδρος Μαγκανιώτης, αρχιτέκτονας-εικαστικός, οι οποίοι θα επιχειρήσουν μέσω συμπληρωματικών προσεγγίσεων να πραγματευτούν την αισθητική και την εννοιολογική σημασία της γραφής. Οι δύο θεματικές ενότητες θα ολοκληρωθούν τις δύο πρώτες μέρες του εργαστηρίου ενώ την τρίτη μέρα προβλέπεται και μια δημιουργική άσκηση/συζήτηση των εκπαιδευόμενων υπό την καθοδήγηση των εκπαιδευτών (feedback). Τέλος, την τέταρτη μέρα οι εκπαιδευτές της Ελληνικής Γραφολογικής Εταιρίας και του Κέντρου Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης  Τυφλών (Κ.Ε.Α.Τ) θα παρουσιάσουν στους συμμετέχοντες τους ερμηνευτικούς και τους αισθητηριακούς κώδικες της προσέγγισης τους στην γραφή. Το τετραήμερο θα ολοκληρωθεί με το στρογγυλό τραπέζι των εκπαιδευτών όπου θα θέσουν ερωτήσεις στους συνομιλητές τους, υπογραμμίζοντας τη σημασία της διατμηματικής σύγκρισης για την εξέλιξη της δημιουργικής ενασχόλησης.

Το εργαστήριο απευθύνει ανοιχτό κάλεσμα σε όποιον ενδιαφέρεται να το παρακολουθήσει και κυρίως σε φοιτητές και ενήλικες με σχετικά γνωσιακά, αισθητικά και επαγγελματικά ενδιαφέροντα. Η ενημέρωση και η προώθηση του εργαστηρίου γίνεται μέσω προσωπικών επαφών, mailing lists, social media, έντυπης διαφήμισης και Δελτίων Τύπου σε ψηφιακά έντυπα πολιτισμικής πληροφόρησης. Στο τέλος του εργαστηρίου θα παραδίδεται βεβαίωση συμμετοχής στους εκπαιδευόμενους.

*

Μαρία Γιαγιάννου:

Το Σώμα της Λέξης στα Εικαστικά, τη Λογοτεχνία & τον Κινηματογράφο 

H Μαρία Γιαγιάννου, συγγραφέας και θεωρητικός τέχνης, θα ερευνήσει τη διάδραση μεταξύ των τεχνών και το πλέγμα των σχέσεων που ενώνει τις Εικαστικές τέχνες, τον Κινηματογράφο και τη Λογοτεχνία, με πυρήνα την εικονιστική δύναμη της ζωγραφισμένης, της τυπωμένης και της χειρόγραφης λέξης. Στην πρώτη ενότητα του μαθήματός της θα ασχοληθεί με τη χρήση της γραφής στο εικαστικό έργο, εξετάζοντας πολυάριθμα παραδείγματα από την εγχώρια και διεθνή εικαστική σκηνή ώστε να περικυκλώσει το ερώτημα «πώς και γιατί ο καλλιτέχνης δίνει μορφή στη λέξη;». Στη δεύτερη ενότητα θα εστιάσει στο ίδιο το ανθρώπινο σώμα ως το κείμενο που μας συνιστά και, σε συνομιλία με την ταινία «Pillow Book» του Πήτερ Γκρήναγουεϊ, θα εξετάσει τις υπαρξιακές και αισθητικές προεκτάσεις του σώματος που μεταμορφώνεται σε κείμενο. Στην τρίτη ενότητα θα εξετάσει την περίπτωση ενός σπάνιου λογοτεχνικού κατορθώματος, του «γλυπτού» βιβλίου «Tree of Codes» του Τζόναθαν Σάφραν Φόερ (2010) και άλλων σύγχρονων πολυμορφικών βιβλίων, με στόχο να διερευνηθεί πώς το μεταμοντέρνο έργο τέχνης μπορεί να είναι ένα ολικό έργο τέχνης, όπου συνδυάζονται διαφορετικές τέχνες και ιδίως η γραφή με την εικόνα, απηχώντας τις υπαρξιακές και αισθητικές ανησυχίες της εποχής μας.

Η Μαρία Γιαγιάννου (1978) σπούδασε Επικοινωνία & ΜΜΕ (ΕΜΜΕ), Πολιτιστική Διαχείριση (Πάντειο) και Φιλοσοφία της Τέχνης (ΑΣΚΤ). Εργάζεται ως αρθρογράφος για θέματα τέχνης και πολιτισμού, ως επιμελήτρια εκθέσεων και ως κειμενογράφος διαφήμισης. Έχει εκδώσει τα βιβλία: Ο Ταξιδιώτης του Άλλοτε (Πεζοποιήματα, Κάκτος 2006), Μελανίππη (Μυθιστόρημα, Σμίλη 2012), Εκτός Εαυτού (Θέατρο, Σμίλη 2013), Μεταμοντέρνος Έρως (Δοκίμια, Γαβριηλίδης 2014), Μπαλαντέρ – μια ερωτική εξτραβαγκάντσα (Νουβέλα, Μελάνι 2015). Στη σκηνή έχουν ανέβει τα θεατρικά της έργα: Εκτός Εαυτού (2013-14: σκην. Γ. Γιανναράκος,  Θέατρο Νέου Κόσμου/ Camp/ Νομισματικό Μουσείο & 2010: σκην. Κ. Αρβανιτάκης, Θέατρο Συν Κάτι), Μιούζικαλ Τσέπης (2009-10: σκην. Μ. Μητρούσης, 41 Street), Κάλλας: Εκποίηση (απόσπασμα από μεγαλύτερο συλλογικό έργο, παράσταση Woman, 2014: σκην. Κ. Αρβανιτάκης, Θέατρο Τέχνης). Θεωρητικά της κείμενα πάνω στη δουλειά εικαστικών καλλιτεχνών δημοσιεύονται σε καταλόγους εκθέσεων ως εισαγωγικά. Την άνοιξη του 2016 θα εκδοθεί το Μεταμοντέρνο Σώμα (Γαβριηλίδης), συλλογή τεσσάρων εκτενών δοκιμίων όπου συμμετέχει, ενώ θα πραγματοποιηθεί ομαδική έκθεση με το ίδιο θέμα υπό την επιμέλειά της.

https://mariayiayiannou.wordpress.com/

 *

Ειρήνη Γκόνου:

Γραφές της Μεσογείου

Από τη Φοινίκη στην Ετρουρία, το ταξίδι και η μαγική γραφή

Στις ακτές της Φοινίκης γεννήθηκε και «μορφώθηκε» η γραφή των εμπόρων της πορφύρας, που ταξίδεψε και άφησε τα ίχνη της σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου. Στη διάρκεια της πορείας της, τα σχήματά της εναρμονίστηκαν με το ηχόχρωμα των γλωσσών που συνάντησε. Άλλαξε το όνομά της και πήρε το όνομα του τόπου εγκατάστασής της – στην Ιωνία ονομάστηκε Ιωνική και όταν πέρασε στην Ιταλική χερσόνησο κι εγκαταστάθηκε στην Ετρουρία, Ετρουσκική. Οριστικοποιήθηκε σε Λατινική όταν οι Ρωμαίοι κατέλαβαν το χώρο, ένα σχήμα που παραμένει ενεργό και αναλλοίωτο έως σήμερα. Τρεις κοινωνίες, τρία αλφάβητα – το Φοινικικό, το Ιωνικό, το Ετρουσκικό – τρεις σταθμοί σχηματικής μετάλλαξης στο σώμα του γράμματος θα αποτελέσουν την πρώτη ύλη και θα ενεργοποιήσουν κατά τη διάρκεια του εργαστηρίου ένα σύγχρονο εικαστικό αποτέλεσμα, εξερευνώντας παράλληλα την προστατευτική διάσταση της γραφής στις αρχαϊκές κοινωνίες. Γιατί η γραφή, εκτός από σύστημα σημείων-συμβόλων για την καθημερινή επικοινωνία, έχει ανέκαθεν υπάρξει, μέσω του ιδιαίτερου μηνύματος που μεταφέρει, θεραπευτική, προστατευτική, μαγική.

Η Ειρήνη Γκόνου γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε γλυπτική στην École Nationale Supérieure des Beaux-Arts και στην École Nationale Supérieure des Arts Décoratifs στο Παρίσι. Η γραφή ως εικόνα, σύμβολο και φυλαχτό είναι ο τόπος αναφοράς των πρόσφατων εικαστικών της αναζητήσεων στην Ανθρωπολογία της Τέχνης. Έχει πραγματοποιήσει είκοσι επτά ατομικές εκθέσεις και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές συναντήσεις τέχνης, σεμινάρια και εργαστήρια σε Ελλάδα, Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Βέλγιο, ΗΠΑ, Νορβηγία, Τουρκία και Κύπρο, όπου η καλλιτέχνις προβάλλει μέσα από το έργο της τις προστατευτικές και θεραπευτικές ιδιότητες της γραφής. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα και διδάσκει παράλληλα στα εκπαιδευτικά προγράμματα του Μουσείου Μπενάκη τις “Γραφές της Μεσογείου”.

http://irinigonou.gr/

 *

Αλέξανδρος Μαγκανιώτης:

Αλφάβητος: Η εικόνα του γράμματος

Η σειρά των έργων του καλλιτέχνη με θέμα την αλφάβητο αποτελείται από εικοσιτέσσερα σχέδια, ένα για κάθε γράμμα της αλφαβήτου, όπου κάθε γράμμα αντιστοιχεί σε μια λέξη. Η «εικόνα του γράμματος» τελικά προκύπτει σαν κολάζ. Κεφάλια ζώων ξεπροβάλλουν μέσα από ανθρώπινα ρούχα ή ακόμα και παπούτσια. Σχεδιασμένα με μαρκαδόρο πάνω σε ημιδιαφανές χαρτί επιχειρούν κάτι ευρύτερο από την εικονογράφηση των λέξεων. Κατά τη διάρκεια του εργαστηρίου, με αφορμή αυτή την εικαστική Αλφάβητο, σκοπεύουμε να διερευνήσουμε τα όρια του κάθε γράμματος. Μέσα από μια διαδικασία ελεύθερων συνειρμών, το γράμμα θα μας οδηγήσει σε λέξεις, οι λέξεις θα μας φέρουν στο νου εικόνες και μέσα από αυτή τη διαδικασία, με το υλικό που θα έχει προκύψει, θα δημιουργηθούν νέες συνθέσεις, νέες μορφές, υβρίδια προσαρμοσμένα και εμπνευσμένα στην προσωπικότητα του κάθε συμμετέχοντα. Γιατί τελικά το ερώτημα είναι ένα: ποιος είμαι πραγματικά;

Ο Αλέξανδρος Μαγκανιώτης (1972) γεννήθηκε στην Αθήνα όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και Architectural design στη “The Bartlett” του Πανεπιστημίου U.C.L. στο Λονδίνο. Το 2015 παρουσίασε την ενότητα “Αλφάβητος: Η Εικόνα των Γραμμάτων” στο Κέντρο Σύγχρονης Tέχνης Θεσσαλονίκης σε επιμέλεια του Γιάννη Μπόλη. Η πιο πρόσφατη ατομική του έκθεση με τίτλο “Κανένας: σε αναζήτηση ταυτότητας” έγινε τον Ιούνιο στη γκαλερί Σκουφά. Συμμετείχε στα Rooms 2014 που διοργανώνει η γκαλερί Καππάτος στο Ξενοδοχείο St. George Lycabettus στην Αθήνα. Η “Αλφάβητός” του, αποτέλεσε τη βάση για το ομότιτλο εκπαιδευτικό πρότζεκτ που πραγματοποιήθηκε με την Αντιγόνη Γύρα στον Κινητήρα. Έργα του βρίσκονται στη συλλογή του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη, στο Αμερικανικό Κολεγίο Αθηνών (ACG), στη Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων, στο Μουσείο των Ονείρων του Φρόιντ στην Αγία Πετρούπολη, στο Μουσείο του Λευκάδιου Χερν στη Ματσούε της Ιαπωνίας.

www.alexmaganiotis.com

Πρόγραμμα*:

Τετάρτη 16/3: 16:30 – 21:00

Πέμπτη 17/3: 16:30 – 21:00

Παρασκευή 18/3: 16:30 – 21:30

Σάββατο 19/3: 12:00 – 15:00

«Labirinto: Culture e Civilta’ Mediterranee»

www.labirintoculturacivilta.org

info@labirintoculturacivilta.org

  

Φωτογραφικό υλικό θα βρείτε στο link  https://www.dropbox.com/sh/wh9m5njn3fo2so3/AADg05sDWq3rTlUTtgD1GIqna?dl=0

   

Μουσείο Άλεξ Μυλωνά – Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης 

http://mouseioalexmylona.blogspot.com/

Πλ. Αγίων Ασωμάτων 5, Θησείο

10554 Αθήνα

T: 210 3215717, F: 210 3215712

***

Δηλώστε συμμετοχή

για να ψηλαφίσουμε μαζί 

το σώμα της λέξης.

Η ταινία Pillow Book θα αποτελέσει μία από τις αναφορές στο μάθημα της Μ.

Μπαλαντέρ // Κριτική στη Θράκα από τον Αντώνη Ψάλτη

Το Βιβλίο της Εβδομάδας 

στη Θράκα

από τον Αντώνη Ψάλτη

{ακολουθεί απόσπασμα της κριτικής}

[…]

Να λοιπόν γιατί “ Μπαλαντέρ ”. Διότι αμέριμνος και άφυλος άγγελος, περιπατητής και χαρτοκλέφτης (γιατί καρδιές σε χαρτιά ζωγραφίζουμε σε όλες τις ηλικίες, ως αν να είναι η ερωτευμένη καρδιά λεπτή και αδύναμη σαν χαρτί τετραδίου) μας “ ψειρίζει ” (ήτοι : αβίαστα και δίχως να το αντιληφθούμε κλέβει) τα συναισθήματά και μας αφήνει πανί ταπί από προστατευτικές άμυνες εφησυχασμού. Με μπαλαντέρ όμως ομοιάζει και το βιβλίο της Γιαγιάννου. Όλα τα κείμενα μπορεί μεν να συνθετουν ένα σύνολο, αλλά το καθένα μπορεί να λειτουργήσει και αυθύπαρκτο. Μπορεί να φαίνεται καλύτερο να διαβαστεί το βιβλίο με την σειρά που τυπώθηκε, από την αρχή μέχρι το τέλος, αλλά και κατά τύχη ή κατά προτίμηση να διαβαστούν τα μικροκείμενα που το απαρτίζουν η σύνθεση πάλι θα αναδυθεί, όπως ακριβώς συνδυάζουμε κατά το δοκούν τα φύλλα στο Koum – Kan. Στην σύνθεση του βιβλίου (που δεν θα το έλεγα ούτε μυθιστόρημα, ούτε νουβέλα, αλλά μια sui generis αφηγηματική παρτιτούρα) διηθίζεται μια ερωτική ιστορία, ή καλύτερα η ερωτική ιστορία. Με χιούμορ, με πάθος, με εκρήξεις ισορροπημένα ευφυών λογοπαιγνίων, με τρυφερή (από “ παιδική ”, “ μικρομέγαλη ”, και “ σοβαρά ποιητική ”) λεξιπλαστική δεινότητα, με λυγμικές κι εμπαθείς εντάσεις η Γιαγιάννου (κυρίως σε πρώτο πρόσωπο) μιλάει με λογοτεχνική άνεση για όλα τα περιστατικά, όλα τα συναισθήματα (μη παραλείποντας τα επεισόδια του χωρισμού) και για το ένα και μοναδικό αντικείμενο, το σώμα, που περικλείουν, περιφέρουν και συνθέτουν το παιχνίδι του έρωτα δύο ανθρώπων.

Η συνέχεια της κριτικής του Αντώνη Ψάλτη, εδώ

***

Μπαλαντέρ / Συνέντευξη left.gr

Ο ερωτικός «Μπαλαντέρ»

της Μαρίας Γιαγιάννου

γράφει η Έφη Γιαννοπούλου στο left.gr

 

Μαρία Γιαγιάννου: «Η δική μου αξίωση ήταν να μιλήσω όπως θα μιλούσε το αίσθημα και να σκεφτώ όπως θα σκεφτόταν το σώμα».

Μπαλαντέρ Μαρία Γιαγιάννου

Ο «Μπαλαντέρ» της Μαρίας Γιαγιάννου είναι μια ερωτογραφία, ένα αφήγημα για τον έρωτα, αλλά ‒τι σπάνιο!‒ για έναν έρωτα ευτυχισμένο, ολοκληρωμένο και ολοκληρωτικό, για αυτήν τη μοναδική και τόσο κοινή εμπειρία όπου δυο σώματα (και όχι μόνο σώματα) ενώνονται για να μετατραπούν στο «πρωτόπλαστο σώμα μας», μια τρίτη, υλική, οντότητα, που σιγά σιγά πυκνώνει ενώνοντας και χωρίζοντας ταυτόχρονα τους εραστές. Γνωρίζοντας προηγούμενα κείμενα της συγγραφέως, θα μπορούσε να ιχνογραφήσει κανείς δύο δρόμους που την οδηγούν στον ερωτικό «Μπαλαντέρ».

Από τη μια, ένα δοκίμιο με τον τίτλο «Καθαροί πια, με βρώμικα φιλιά», που η Γιαγιάννου δημοσίευσε πριν από δύο χρόνια, στον συλλογικό «Μεταμοντέρνο έρωτα» (τα δύο άλλα δοκίμια του βιβλίου υπέγραφαν ο Γιώργος Λαμπράκος και ο Δημήτρης Νάκος), διαπιστώνοντας την εκκωφαντική απουσία του έρωτα από τη σύγχρονη μεταμοντέρνα τέχνη. Αναλυτικό και πολεμικό, το δοκίμιο προσπαθεί να υπερβεί το δίλημμα μεταξύ μοντερνισμού και μεταμοντερνισμού, διεκδικώντας έναν «τόπο», όπου το σώμα θα μπορέσει να βιώσει την τριπλή διάσταση του ερωτικού φαινομένου (σεξουαλικότητα-ερωτισμός-έρωτας) παραμένοντας σώμα, ερωτικό και πνευματικό μαζί. Σ’ αυτή την ανάγνωση, ο «Μπαλαντέρ» μοιάζει να προκύπτει από την τελευταία παράγραφο του δοκιμίου, όπου η Γιαγιάννου καλεί σε μια ρήξη, στη λήξη της «πουριτανικής παρτούζας» του μεταμοντερνισμού, προκειμένου να μπορέσει η τέχνη να μιλήσει «για έναν έρωτα που είναι το ίδιο το “μαζί”».

Από την άλλη, σε μια πιο αμιγώς λογοτεχνική διαδρομή, ο «Μπαλαντέρ» μπορεί να διαβαστεί ως η συνέχεια της «Μελανίππης«, της προηγούμενης νουβέλας της Γιαγιάννου, που εκδόθηκε το 2012. Το διπλό, δισυπόστατο και «δυσιππόστατο» σώμα της Μελανίππης, μιας γυναίκας-κενταύρου, ενός πλάσματος που ενσαρκώνει βασανιστικά το έλλογο και το άλογο, τη φύση και τη γνώση, που παίρνει εντέλει την τρομερή απόφαση να δραπετεύσει από τη φυλακή της διαφορετικότητας και του διχασμού της, αναπνέει μέσα στο διπλό ερωτικό σώμα του «Μπαλαντέρ«.

Έτσι, με τη διπλή αυτή καταγωγή του, ο «Μπαλαντέρ« είναι ένας ύμνος στον έρωτα, την κλίμακα του οποίου ανέρχονται ιλαροί και περίφοβοι οι δύο εραστές προχωρώντας προς την πλήρη ένωση, στην πολιτεία του Αγέρωτα, και ταυτοχρόνως μια ερωτική επιστημολογία, φανερή και στους τίτλους των κεφαλαίων του, όπου η Γιαγιάννου ξαναδιαβάζει πραγματικές και φανταστικές επιστήμες (από τη Γλωσσολογία και τη Θεολογία μέχρι την Ταπερολογία και την Μπαγιατολογία) με βλέμμα παιγνιώδες και πρίσμα ερωτικό. Γραμμένος με χιούμορ και αυτοσαρκασμό, υψιπετής και γήινος, ο «Μπαλαντέρ« είναι εντέλει ένα εγκώμιο στην ερωτική αθωότητα, γραμμένο ωστόσο με τη γνώση πως είναι η μόνη αθωότητα που μπορεί να χάνεται και να ξαναγεννιέται διαρκώς.

– See more at: https://left.gr/news/o-erotikos-mpalanter-tis-marias-giagiannoy#sthash.p6kNiKjE.dpuf

Η συνέχεια εδώ. Ακολουθήστε το λινκ για τη συνέντευξη

 

Μπαλαντέρ // Παρουσίαση Booktalks 23.01.16

Παρουσίαση Γιαγιάννου Booktalks

.

Οι εκδόσεις Μελάνι σας προσκαλούν

στην παρουσίαση βιβλίου

της Μαρίας Γιαγιάννου

.

ΜΠΑΛΑΝΤΕΡ

μια ερωτική εξτραβαγκάντσα

.

Σάββατο 23 Ιανουαρίου, στις 12 μ.μ.

στο βιβλιοπωλείο Booktalks

(Αγ. Αλεξάνδρου 58 και Αρτέμιδος 47, Π. Φάληρο)

.

Ελάτε να πιούμε σαββατιάτικο καφέ

και να ερωτοχτυπηθούμε!

newman reading balader

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

Καρολίνα Μέρμηγκα, συγγραφέας-μεταφράστρια

&

Ζαφείρης Νικήτας, ποιητής

Αποσπάσματα θα διαβάσει:

 Σοφία Μαραθάκη, ηθοποιός-σκηνοθέτις

*

Κριτική στο «Fractal»

Κριτική στην «Καθημερινή»

Κριτική στο «Διαβάζοντας»

Περισσότερες πληροφορίες

*

Μπαλαντέρ / Κριτική στην Καθημερινή

Ευφρόσυνη ερωτογραφία

Η Κατερίνα Σχινά γράφει για τον «Μπαλαντέρ» στην Καθημερινή.

.

.

ΜΑΡΙΑ ΓΙΑΓΙΑΝΝΟΥ

Μπαλαντέρ. Μια ερωτική εξτραβαγκάντσα
εκδ. Μελάνι, σελ. 80

.

Ανάβαση στην κλίμακα του ερωτικού αισθήματος, όπως σε μια άλλη κλίμακα του Ιακώβ, βήμα το βήμα είναι η «ερωτική εξτραβαγκάντσα» της νεαρής συγγραφέως. Πρώτο βήμα, η απόφαση της δέσμευσης – ένας καθημερινός μόχθος, μια μεταφραστική τελετουργία εν ονόματι της συνεννόησης. Υστερα έρχεται η συγκέντρωση της δύναμης και η απελευθέρωσή της στο ενεργειακό κανάλι του έρωτα. Το ψυχανέμισμα της ενότητας είναι το τρίτο βήμα· όμως, ενώ το Εγώ αποφασίζει να βιώσει την ένωση με τον Αλλον, ακόμα παραπαίει, αμφιβάλλει, οπισθοδρομεί. Ωσπου πατάει το τελευταίο σκαλί – και τότε παραδίδει τα πάντα. Αφήνεται να διαχυθεί σε μια πραγματικότητα που δεν είναι παρά η ακτινοβολούσα επιδοκιμασία της ζωής. Ολη η ύπαρξη μεταμορφώνεται σ’ έναν διάφανο φορέα, μέσω του οποίου λάμπει η μοναδικότητα του έρωτα. Ο κόσμος χαμογελά. Η αιωνιότητα έχει κερδηθεί, συμπυκνωμένη σε μια στιγμή.

Η Μαρία Γιαγιάννου αντλεί από τη βασική ιδέα της ποίησης, της ένωσης δηλαδή της αντήχησης και της σημασίας η οποία επιτρέπει να «ειπωθεί ο κόσμος», για να δώσει φωνή στο σώμα, που στο βιβλίο της ασθμαίνει και κραυγάζει, τραγουδάει και τσιρίζει, χορεύει και χοροπηδά, γυμνώνεται, εκτίθεται, προσφέρεται, παίρνει, μεταμορφώνεται σε αντηχείο της δονούμενης, δισυπόστατης ύλης που είναι το ερωτικό ζευγάρι, ανοίγεται και πλαταίνει, διαστέλλεται, ενώνεται με το πνεύμα. Και τότε, το πανηγύρι των αισθήσεων συναντιέται με τη γιορτή της σκέψης, η ελευθερία με τον αισθησιασμό και οι ερωτευμένοι, παρόντες μέσα στον εαυτό τους και ταυτόχρονα έξω απ’ αυτόν, στραμμένοι προς τον άλλον, διψασμένοι για πληρότητα, επιτέλους, ξεδιψούν. Για να ξαναδιψάσουν, ασφαλώς, ύστερα από λίγο. Γιατί καθώς γράφει η συγγραφέας, «η επιθυμία γεννιέται από την εκπλήρωση και όχι από την αναβολή».

Εγκώμιο ή προσευχή προς το αγαπημένο πρόσωπο, ο Μπαλαντέρ είναι η ιστορία των ονομάτων του: ονόματα επινοημένα, ποιητικά ή κυριολεκτικά, ευφυή και κωμικά, αφελή και χαϊδευτικά· ένας ύμνος της αφηγήτριας στο Εσύ, που δεν είναι σύμβολο, δεν είναι ιδεώδες, δεν είναι η απάντηση στις ευχές της, δεν είναι φάντασμα, αλλά ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, ένας εαυτός πλήρης που απολακτίζει κάθε περιττολογία και αποστέργει κάθε αναγωγή. Οιστρηλατημένη από έρωτα, η υμνωδός μας εγκωμιάζει τα μάτια του αγαπημένου εξυγιαίνοντας τον Μπατάιγ, βροντοφωνάζει την αγάπη της για όλες, ακόμη και τις πιο ιδιωτικές, λειτουργίες του σώματός του, μεταμορφώνει το φθαρτό σώμα σε τόπο ανταρσίας, διαρρηγνύοντας την υλικότητά του και ταυτόχρονα ποθώντας την, ακυρώνοντας την ιστορικότητά του και ταυτόχρονα μνημειώνοντάς την, μ’ άλλα λόγια γεύεται ώς το κουκούτσι την «ωραία οπώρα» του έρωτα ανακουφίζοντας την αμφίθυμη νεάνιδα του Εμπειρίκου. Η Γιαγιάννου ξεδιπλώνει μια γλώσσα μεθυσμένη από τους ίδιους τους χυμούς της. Ανοίγει την πόρτα σε μια φαντασία αχαλίνωτη, εγκαθιστά το πεζογράφημά της στον μυχό της ποίησης. Με μια τόλμη που αιφνιδιάζει, σαρώνει φιλοσόφους και πεζογράφους, ποιητές και ψυχαναλυτές. Αν της χρειάζονται, είναι για να λειτουργήσουν σαν αντίλογος, ή σαν συνοδευτικός ψίθυρος στα σημεία που η σωματικότητα της γραφής συναντιέται με την αφαιρετικότητα της σκέψης και η ποιητικοπεζογραφία της ερωτοτροπεί με το δοκίμιο. Τις περισσότερες, ωστόσο, φορές, τους χρησιμοποιεί σαν θαρραλέα αντίστιξη στη μονομανή ερωτογραφία της.

Επιθυμία υπέρβασης σαρκωμένη σε λέξεις, υπέρβασης του χώρου και του χρόνου, των αναστολών και των περιορισμών, της γλώσσας και των σημασιών της, υπέρβασης ακόμη και των φύλων που τη στιγμή του έρωτα συγχέονται και αλληλοπεριχωρούνται, «υπερπροσδιορισμένα και απροσδιόριστα», είναι αυτό το βιβλίο-ταξίδι – και ο υπερβατικός τόπος όπου φτάνουν στο τέλος οι εραστές, δεν είναι παρά μια πολιτεία, που τη χτίζει η συγγραφέας και την αναγορεύει βασιλεύουσα, γαληνή και μαζί πυριφλεγή. Είναι μια πόλη που δημιουργείται από τη συγχώνευση δύο γειτονικών επικρατειών, της Αγάπης και του Ερωτα –Αγέρωτα την ονομάζει– όπου κυβερνάει το σώμα των εραστών και το πολίτευμα είναι η Κατατονία της ευτυχίας, εκείνο το λιώσιμο, το αποκάρωμα των αισθήσεων, η ευτυχία της πλησμονής. Κι εδώ η συγγραφέας αποδεικνύει πως η λογοτεχνία και ο έρωτας μπορούν να πηγάσουν όχι μονάχα από το έλλειμμα, όπως προσπάθησε να πείσει, αιώνες τώρα, η πεσιμιστική, θανατολαγνική ερωτογραφία, αλλά και από το περίσσευμα.

Κατερίνα Σχινά
25.12.15
.

Μπαλαντέρ // Παρουσίαση Βιβλίου 26.11.15

Οι εκδόσεις Μελάνι σας προσκαλούν

στην παρουσίαση του νέου βιβλίου

της Μαρίας Γιαγιάννου

*

ΜΠΑΛΑΝΤΕΡ

μια ερωτική εξτραβαγκάντσα

(Εκδόσεις Μελάνι)

*

Πέμπτη 26 Νοεμβρίου, στις 7.30 μ.μ.

στον πολυχώρο ΑΙΤΙΟΝ

(Τζιραίων 8-10, Ακρόπολη – έναντι πύλης Αδριανού)

*

Μπαλαντέρ Μαρία Γιαγιάννου

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

Κατερίνα Σχινά, κριτικός λογοτεχνίας-μεταφράστρια

Δημήτρης Τανούδης, συγγραφέας

*

Την παρουσίαση θα πλαισιώσει δραματοποιημένη ανάγνωση

από τους ηθοποιούς:

Φωτεινή Παπαχριστοπούλου & Μιλτιάδη Φιορέντζη

*

Οπισθόφυλλο:

Το Μπαλαντέρ της Μαρίας Γιαγιάννου διατρέχει, με τρόπο επίμονο και υπέροχα ακριβή, όλη την κλίμακα του έρωτα από το πρώτο αμετάκλητο βήμα. Στις σελίδες του η συγγραφέας θρυμματίζει μια ερωτική ιστορία για να εξετάσει τα σπασμένα γυαλιά, με παιδική περιέργεια και εις βάθος, πριν αρχίσει να τα επανενώνει με την κόλλα της ποίησης: τα πρώτα προβλήματα στη συνεννόηση, που οι εραστές καλούνται να επιλύσουν μαθαίνοντας ο ένας τη γλώσσα του άλλου («μεταφράζαμε ο ένας για τον άλλον το κείμενο που μας συνιστούσε»), η εξημέρωση του «Πρωτόπλαστου» Σώματος, που ορθώνεται σαν τρίτος ανάμεσά τους, η ανάγκη για απόδραση («Μισό λεπτό μονάχα. Να πάρω μια ανάσα έξω από το δέρμα σου»), ο χωρισμός, οι ανεπίδοτες επιστολές και η αγάπη, αυτή η «κατάσταση όπου το βάρος σου είναι τεράστιο, αλλά η βαρύτητα μηδενική», όλα τα στοιχεία βρίσκονται εδώ, σε αυτή την ερωτική εξτραβαγκάντσα που οδηγεί τους ήρωές της ολοταχώς προς την κατατονία της ευτυχίας.

*

Προδημοσίευση Περιοδικό litart

*

FB Event

***

Καλώς να ορίσετε!

Μ.Γ.

Spanish Melanippe

Mario Domínguez Parra

translates in spanish

a fragment of my «Melanippe»

(Smili Publications, 2012)

«Έχω ένα παράπονο για την χαμένη θάλασσα. Όταν υπήρχε, είχα προλάβει να γεννηθώ. Αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσα να την είχα δει έστω και μια φορά. Αν είχα πλυθεί μια μέρα στα νερά της, θα είχα υπάρξει μυστική ερωμένη του Ποσειδώνα, που τον βλέπω από μικρή στα όνειρά μου. Κάθε καινούργια ονειροχρονιά έφερνε πάντα τον Ποσειδώνα στο κρεβάτι μου, κατά έναν χρόνο μεγαλύτερο. Τον ονειρογνώρισα όταν ήταν μωρό και τον παρακολούθησα να μεγαλώνει μαζί με μένα. Αυτή την εποχή, εικοσιπεντάρης κι αυτός, έρχεται τα βράδια, με λούζει και έπειτα με χαϊδολογάει παρέα με τον Διόνυσο. Την έχασα όμως τη θάλασσα, και μαζί κάθε ελπίδα συμβολικού ξεπαρθενέματος. Τώρα ευελπιστώ ότι τουλάχιστον θα μπορέσω να σταθώ κάποια στιγμή από πάνω της, να ακουμπήσω το αυτί μου στη νέα λεωφόρο που την σκεπάζει και να ακούσω τις νύμφες από την υποθάλασσα να τρυπανίζουν με τις φωνές τους την άσφαλτο. Είναι οι μπαζωμένες μου αδελφές, ο μύθος που φιμώθηκε και θάφτηκε στην κρυφή κοιλιά της γης, αλλά που εγώ τον ακούω πιο δυνατά από τις κόρνες και το ολόγυρο βουητό της ταχύτητας.»   

Jindřich Štyrský

Jindřich Štyrský (Czech Surrealist artist: 1899-1942)

Συνέντευξη στο blog του Ηλία Νίσαρη

Συζήτηση με τον Ηλία Νίσαρη

 

«Μια κουβέντα με τη Μαρία Γιαγιάννου» (Απόσπασμα) || Τη Μαρία τη Γιαγιάννου τη συνάντησα πρώτη φορά στο θρυλικό πλέον κτήριο της Καλαμιώτου 2, που κάποτε στέγαζε τις αποθήκες της Πειραϊκής Πατραϊκής και αργότερα, όλως περιέργως, για σχεδόν είκοσι χρόνια, το πολύπαθο αλλά πάντα ενδιαφέρον και αξιόλογο Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών, από το οποίο αποφοιτήσαμε και οι δύο (εγώ με κάμποση καθυστέρηση). Σε ένα μάθημα επιλογής του τρίτου έτους, με τίτλο Μουσική και Επικοινωνία, η Μαρία παρουσίασε ένα απόγευμα μια εργασία πάνω στο μπλουζ – μια παρουσίαση που είχε να κάνει όχι με την ίδια τη μουσική, τους ρυθμούς, τις μελωδίες και τις αρμονίες της, αλλά με την αίσθηση που το συγκεκριμένο είδος αφήνει στον ακροατή. Αυτή ήταν η πρώτη μας γνωριμία. Αργότερα ξαναβρεθήκαμε στο μεταπτυχιακό του ίδιου Τμήματος, με θέμα αμιγώς μουσικό (Επικοινωνία και Μουσική Κουλτούρα λεγόταν) κι από τότε τα λέμε πότε-πότε, ανταλλάσσοντας απόψεις για τη λογοτεχνία, τη μουσική και άλλα «δεινά». Η Μ. Γιαγιάννου αποτελεί μια ιδιαίτερη (σαφώς με την καλή έννοια) περίπτωση λογοτέχνη, όχι μόνο λόγω της λογοπλαστικής της ικανότητας, αλλά και λόγω της οξείας φαντασίας της. Πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα βιβλίο δοκιμιακού χαρακτήρα, τον «Μεταμοντέρνο Έρωτα», μαζί με τον Γιώργο Λαμπράκο και τον Δημήτρη Νάκο. Με αφορμή αυτό το βιβλίο έγινε η κουβέντα που ακολουθεί.

Elias Nisaris Blog

Μ.Υ

Ο δικαστής φορούσε πουέντ

Ο δικαστής φορούσε πουέντ

για τη στήλη Credo της Ευτυχίας Παναγιώτου

στη Bibliotheque

ο δικαστής φορούσε πουέντ

Follow the link προς τον Δικαστή-Μπαλαρίνα :

:

Credo πιτσικάτο σε Me μείζονα / Τρία Μέρη

1. Το μισό του 2 (προφίλ παιδιού)

2. Αν υπάρχει εστέτ ανθρωπισμός (ανφάς ενηλίκου)

3. Τι να κάνεις, συγγραφέα (πίσω μέρος κεφαλιού ενηλίκου)

*

Αυτό που δεν είναι || Έκθεση Κατερίνας Παπαζήση @ Πραξιτέλους 31

.

|Αυτό που δεν είναι|

Κατερίνα Παπαζήση

Ατομική Έκθεση

.

Επιμέλεια: Γωγώ Βουδούρη – Μαρία Γιαγιάννου

 Κατερίνα Παπαζήση_Με δίχως

Σχετικά με την δουλειά της Κατερίνας Παπαζήση, διαβάστε το κείμενο «Το Κενό της Ρουθ», όπως δημοσιεύεται στη Bookpress από τη Μαρία Γιαγιάννου.

*

Την Παρασκευή 28 Νοεμβρίου, στις 20:30 μ.μ., εγκαινιάζεται η πρώτη ατομική έκθεση της Κατερίνας Παπαζήση με τίτλο «Αυτό που δεν είναι», σε επιμέλεια Γωγώς Βουδούρη και Μαρίας Γιαγιάννου. Η έκθεση θα πραγματοποιηθεί στο εργαστήριο της εικαστικού (Πραξιτέλους 31, 2ος όροφος) και θα διαρκέσει έως τις 23 Δεκεμβρίου 2014.

Η Κατερίνα Παπαζήση αφιερώνει την εικαστική της πρόταση στο Σώμα και την Πόλη. Το φωτογραφικό κολάζ και η ζωγραφική είναι τα βασικά της εργαλεία, μέσω των οποίων μας συστήνει σε μια κατακερματισμένη σωματική επικράτεια, η οποία καταλαμβάνει όλη την γκάμα των μεγεθών τελάρου. Καθώς μελετά τα σημεία της ένωσης των σωμάτων αλλά και του διχασμού τους, η καλλιτέχνις ανακαλύπτει τη σημασία του Κενού˙ του κατεξοχήν μη-τόπου όπου παίζεται η επιθυμία και η επικοινωνία.

Κατερίνα Παπαζήση_Αλγηδόνα

 

Πάνω και ανάμεσα στα κελύφη που μας περιβάλλουν ως δεύτερο δέρμα, η Παπαζήση βρίσκει μια σειρά γραμμών/κενών/διακοπών, απ’ όπου εκβάλλει το εσωτερικό του κτιρίου, απ’ όπου αναδύεται ένας εν ενεργεία διάλογος ανάμεσα στο άψυχο κτίριο και τη ζωή που υποδέχεται. Ορίζει τα οικοδομικά υλικά των σχέσεων που μας χτίζουν και, ως εκ τούτου, μας γκρεμίζουν, ενώνοντας το αστικό τοπίο με «το δέρμα που κατοικεί». Ανατρέποντας τον Spazialismo του Lucio Fontana – αφού εδώ, ό,τι μοιάζει με σχισμή είναι στ’ αλήθεια το σημείο της ένωσης – επιχειρεί να μας αποκαλύψει το βάθος της επιθυμίας, ως αντίστιξη στην πραγματικότητα που, κατά την καλλιτέχνιδα, έχει γίνει μια ατέλειωτη επιφάνεια.

Invitation_Katerina Papazissi_Duration 28.11-23.12

 «Αυτό που δεν είναι» είναι ακριβώς αυτό που «είναι»: ο χώρος που αναπνέει μεταξύ μας και μας προσφέρεται για να τον γεμίσουμε. Όπως, στην προκειμένη περίπτωση, ο χώρος όπου δημιουργούνται οι προϋποθέσεις της επικοινωνίας είναι ο ίδιος ο τόπος της ανάδυσης των έργων, το εργαστήριό της˙ ιδανικό σημείο ώστε να συναντηθεί ο θεατής με τον δημιουργό μέσω της τέχνης.

Κατερίνα Παπαζήση_Αδιάκοπη Διακοπή

*

 Ώρες Λειτουργίας:

Δευτέρα-Παρασκευή 17:00-21:00,

Σάββατο 12:00-16:00 & κατόπιν συνεννόησης

Χώρος:

Πραξιτέλους 31, Αθήνα, 2ος όροφος

Επικοινωνία:

6943905953, 6936711143, 210 3236071

email: m.yiayiannou@gmail.com

email: georgia@medianeras.gr

email: katerinapapazissi@gmail.com

+

Fb event

 Καλώς να ορίσετε!

.